De 10 beste games van 2025: deze games wil je gespeeld hebben

Clair Obscur: Expedition 33

Vanaf het eerste moment voelde ik waarom Clair Obscur: Expedition 33 zo’n retro-vibe heeft; het ademt de sfeer van de klassieke Japanse rpg’s waar ik zo van houd. Wat me direct greep was het duistere verhaal. Je speelt met een groep personages in hun laatste levensjaar, op een missie om een vloek te stoppen die hun maximale leeftijd jaarlijks verlaagt. Dit angstaanjagende dertigersdilemma zorgt voor een constante spanning en een mysterie dat ik absoluut wilde ontrafelen. Het spel heeft een mooie en meeslepende opzet.

De spelwereld gaf me een dubbel gevoel. Ik vond de omgevingen prachtig vormgegeven, maar tegelijkertijd voelden ze wat leeg en lineair aan. De keuze om geen kaart te gebruiken is gewaagd en maakte het verkennen spannend, al was ik soms wel even de weg kwijt. Waar ik echter volledig voor viel, was het vechtsysteem. Het is een briljante mix van Persona en Paper Mario, waarbij je constant op het puntje van je stoel zit om aanvallen te counteren, ontwijken en slimme combo’s te maken.

De diepgang in de gameplay hield me urenlang gekluisterd. Ik vond het fantastisch om te experimenteren met alle vaardigheden en de unieke gimmicks van elk personage te combineren voor de perfecte strategie, vooral tijdens de uitdagende baasgevechten. Hoewel de wereld dus wat beter had gekund, maakt de gameplay voor mij alles goed. Als je, net als ik, een groot hart hebt voor klassieke en uitdagende rpg’s, dan is Clair Obscur een game die je zeker een kans moet geven.

Donkey Kong Bananza

Na meer dan 25 jaar wachten, keert Donkey Kong terug in een 3d-platformgame met Donkey Kong Bananza, ontwikkeld door het team achter Super Mario Odyssey. De game bouwt voort op het ontdekkings- en verzamelprincipe van Odyssey, maar geeft er een eigen draai aan: in plaats van manen verzamel je bananen, die overal in de wereld verstopt kunnen zitten. De belangrijkste nieuwe mechaniek is Donkey Kongs brute kracht, waarmee hij het grootste deel van de omgeving kan vernietigen. Je wordt aangemoedigd om letterlijk je eigen pad te banen door muren, vloeren en objecten heen te rammen.

In lijn met Nintendo’s recentere designfilosofie, zoals gezien in de The Legend of Zelda-serie, biedt Bananza een ongekende mate van vrijheid. Je kunt vrijwel overal klimmen zonder uithoudingsvermogen en de hoofddoelen in je eigen tempo en volgorde aanpakken. Naast de grote, open omgevingen die exploratie en vernietiging centraal stellen, bevat de game ook meer afgebakende levels die focussen op pure platformbehendigheid en reactievermogen. Alle verzamelobjecten hebben bovendien een doel: bananen leveren vaardigheidspunten op, terwijl goud en bananenmunten worden gebruikt om nieuwe content en upgrades vrij te spelen. Dit zorgt ervoor dat exploratie altijd lonend aanvoelt.

Een andere ster van de show is Pauline, die als constante metgezel op DK’s rug zit. Ze biedt met haar zangstem begeleiding, is cruciaal voor transformaties en haar interacties met DK geven het verhaal veel charme. De game zit verder boordevol verwijzingen en easter eggs voor fans van de serie. Hoewel de camera soms wat moeite heeft om de actie bij te benen tijdens het vernietigen van de omgeving, is dit een klein minpunt. De conclusie is overweldigend positief. Donkey Kong Bananza overtreft de verwachtingen met zijn immense vrijheid, bevredigende gameplayloop en charmante presentatie. Het is een geslaagde modernisering die oude formules op de schop gooit en zien we dan ook als een essentiële titel.

Death Stranding: On the Beach

Na de introductie van een compleet nieuw genre met het origineel, levert Hideo Kojima met Death Stranding 2: On the Beach een vervolg af dat zijn voorganger op bijna elk vlak overtreft. De game bouwt voort op de polariserende maar briljante fundamenten van het eerste deel en verfijnt de unieke gameplay-ervaring tot een onvergetelijke, emotionele reis. Het is niet simpelweg een vervolg, maar een zelfverzekerde en meesterlijke evolutie van een unieke visie.

De kracht van Death Stranding 2 ligt in de evolutie van de gameplay. Het hart van de ervaring is nog steeds het overbruggen van immense, adembenemende landschappen om de mensheid opnieuw te verbinden, maar waar het eerste deel voelde als een constante strijd tegen de elementen, voelt On the Beach als een dans. De traversal-mechanieken zijn soepeler en de nieuwe gereedschappen, zoals de volledig bestuurbare Drawbridge-schepen, bieden innovatieve manieren om de nu nog dynamischere wereld te doorkruisen. Het Social Strand System, waarbij spelers elkaar asynchroon helpen, is verder uitgebreid, waardoor het gevoel van collectieve inspanning nog sterker is. Het verbinden van de wereld voelt nu niet alleen als een doel, maar als een creatieve en lonende puzzel.

Verhalend gezien duikt de game nog dieper in de complexe en filosofische thema’s van leven, dood en de aard van menselijke connecties. De personages, met name Fragile (Léa Seydoux) en een getekende Sam Porter Bridges (Norman Reedus), krijgen een emotionele diepgang. Dit alles wordt gepresenteerd met de adembenemende visuele kracht van de Decima Engine, die buitenaardse en toch herkenbare landschappen creëert die je nog lang zullen bijblijven.

Toch kent de game één duidelijk minpunt: de kern van de gameplay blijft trouw aan het origineel. Death Stranding 2 is en blijft een game over geduld, planning en methodische verplaatsing. Wie de gameplay van het eerste deel ervoer als een loopsimulator en geen voldoening haalde uit het zorgvuldig plannen van een route, zal hier waarschijnlijk niet van gedachten veranderen. De game vraagt om een specifieke mindset, en als die niet bij je past, kan de ervaring als langdradig aanvoelen. Desondanks is Death Stranding 2: On the Beach een triomf. Het is een gedurfde, diepgaande en artistiek unieke ervaring die bewijst dat games meer kunnen zijn dan alleen entertainment. Het is een onvergetelijke reis die de grenzen van het medium opzoekt en nog lang na de eindcredits tot nadenken stemt.

Kingdom Come: Deliverance II

Kingdom Come: Deliverance II is een game die de middeleeuwen neerzet met een hoge mate van realisme. Het is niet zomaar een actie-rpg, maar een diepe simulatie van het leven in het 15e-eeuwse Bohemen. De makers hebben een enorme hoeveelheid onderzoek gedaan om de wereld zo authentiek mogelijk te maken. Dit uit zich in de gedetailleerde omgevingen, de kleding van de personages en zelfs de manier waarop mensen met elkaar omgaan. Er zijn weinig games die qua ambiance zo dicht in de buurt van de Kingdom Come-games komen.

Wat de game echt onderscheidt, is de diepgang van de gameplay. Wil je een meesterlijke zwaardvechter worden, een sluwe dief, of een welbespraakte diplomaat? Het kan allemaal. Je keuzes hebben ook echt impact op het verhaal en de wereld om je heen, waardoor elke playthrough uniek aanvoelt. Het verhaal is daarnaast meeslepend en zit vol politieke intriges, persoonlijke drama’s en morele dilemma’s. Je kruipt bovendien in de huid van Henry, een gewone jongeman die in een complexe politieke storm terechtkomt en z’n weg in de wereld moet vinden.

De realistische gevechten zijn uitdagend en vereisen oefening en strategie. De levendige wereld met dynamische personages, een dag-nachtcyclus en veranderlijk weer dragen bij aan de totale onderdompeling. Natuurlijk zijn er ook minpunten. De game kan technisch veeleisend zijn en er kunnen bugs voorkomen. De gameplay kan tot slot soms frustrerend zijn, vooral in het begin. En de trage start met veel dialogen kan sommige spelers afschrikken. Maar als je bereid bent om door te zetten, word je beloond met een uniek en meeslepend spel.

Final Fantasy Tactics: The Ivalice Chronicles

Final Fantasy Tactics: The Ivalice Chronicles is Square-Enix’ poging om de legendarische tactische rpg uit 1997 te moderniseren. De game biedt twee speelopties: een Classic Mode voor nostalgie met de originele graphics en een Enhanced-versie die het verhaal vernieuwt met volledig ingesproken dialogen. Deze stemacteurs versterken het complexe, volwassen verhaal over politiek verraad en klassenstrijd, hoewel de uitvoering soms als overmatig dramatisch kan worden ervaren.

De gameplay op het isometrische strategische speelbord is verbeterd met moderne gemakken. Er is nu een duidelijke beurtvolgorde-balk en de optie om acties en dialogen te versnellen. Dit stelt spelers in staat om zich volledig te richten op de kern van de strategie: het beroemde Jobsysteem. Dit systeem, waarmee klassen zoals ridder en magiër vrij gecombineerd kunnen worden, is de sleutel tot het creëren van gespecialiseerde vechters en het overwinnen van de beroemde, hoge moeilijkheidsgraad van de game. Om nieuwe spelers te helpen, introduceert de remaster voor het eerst verschillende moeilijkheidsniveaus en de optie om een lastig gevecht direct opnieuw te proberen, wat een veelvoorkomend frustratiepunt uit het origineel oplost. Dit legt de nadruk nog meer op tactisch inzicht, hoewel magische aanvallen nog steeds onderhevig kunnen zijn aan willekeur.

Helaas is de remaster niet zonder kritiek. Square-Enix heeft een speciale grafische filter toegepast die de scherpe pixellook van vroeger een vager, bijna ‘geverfd’ uiterlijk geeft, wat afbreuk doet aan de charme en soms doet denken aan AI-upscaling. Dit filter kan ook niet worden uitgeschakeld. Bovendien ontbreekt de extra content uit de PSP-versie (War of the Lions), waaronder extra speelbare personages en een unieke job, wat betekent dat dit geen perfect complete editie is. Ondanks de vreemde grafische keuzes en het gemis van PSP-content, bewijst The Ivalice Chronicles hoe tijdloos goed de originele game is. Het diepe verhaal, de interessante personages en de pakkende tactische gevechten zijn zo sterk dat de minpunten al snel vergeten worden. Het is een absolute aanrader voor zowel nieuwe spelers als veteranen, en een essentieel spel voor liefhebbers van tactische rpg’s zoals Fire Emblem en Triangle Strategy.

Monster Hunter: Wilds

Monster Hunter: Wilds is een ambitieuze toevoeging aan de serie, die ons met gemengde gevoelens achterlaat. De kern van de ervaring, het jagen op kolossale monsters in adembenemende, dynamische ecosystemen, is overweldigend positief. De gevechten zijn zoals altijd intens, strategisch en visueel spectaculair. We zijn onder de indruk van de nieuwe wapenmechanieken en jachttechnieken en de manier waarop monsters reageren op onze acties. Dat levert veelal verrassende en soms uitdagende encounters op.

Echter, de technische uitvoering laat ons in de steek. Prestatieproblemen, vooral op de pc, met framedrops, crashes en grafische glitches, verstoren de onderdompeling. De multiplayer, een cruciaal onderdeel van de Monster Hunter-ervaring, is inconsistent, met matchmakingproblemen en instabiliteit die frustrerend zijn. De algemene opzet van Wilds kan ook op wat kritiek rekenen. De complexe systemen en overvloed aan informatie kunnen intimiderend zijn voor nieuwe spelers, terwijl oude rotten juist een beetje de uitdaging missen.

En hoewel de game prachtige cutscenes heeft, vinden we het verhaal eentonig en oninteressant. Maar goed, dat is nooit het sterkste punt van de franchise geweest: het draait immers om het jagen op monsters, en dat voelt goed als nooit tevoren. Onderaan de streep biedt Monster Hunter: Wilds epische monstergevechten en een adembenemende wereld, maar het kampt tegelijkertijd met technische uitdagingen en een steile leercurve die niet voor iedereen geschikt is. Desondanks is dit waarschijnlijk de meest toegankelijke Monster Hunter ooit.

Shinobi: Art of Vengeance

Shinobi: Art of Vengeance markeert in 2025 de glorieuze terugkeer van ninja Joe Musashi. Na een stilte van veertien jaar blaast deze titel de klassieke franchise, bekend van iconische games als Shinobi III, nieuw leven in met een prachtige handgetekende stijl en snelle, moderne 2d-actie. Het verhaal volgt Joe, die zijn vreedzame leven met zijn familie en heropgebouwde Oboro-clan moet verdedigen tegen de sinistere ENE Corporation. Dit leidt hem door uiteenlopende en geheime levels, van een bruisende haven tot een rijdende trein, in een poging de plannen van de vijand te dwarsbomen.

De gameplay moderniseert de klassieke formule met diepgaande mechanieken. Centraal staat de Shinobi Execution, een spectaculaire aanval waarmee je gemarkeerde vijanden in één klap uitschakelt voor beloningen als levenspunten en geld. Joe’s arsenaal wordt gaandeweg uitgebreid met Ninpo (magie), Ninjutsu (krachtige speciale aanvallen) en diverse gereedschappen. Met amuletten kun je bovendien je speelstijl verder personaliseren.

De game biedt een grote variatie aan vijanden, van soldaten tot mythische Yokai, en bevat pittige optionele uitdagingen in de vorm van Ankou-rifts die krachtige beloningen opleveren. Visueel is Shinobi een meesterwerk dankzij de vloeiende animaties, en de sfeervolle soundtrack van veteranen Tee Lopes en Yuzo Koshiro maakt de ervaring compleet. De conclusie is duidelijk: Shinobi: Art of Vengeance is een uiterst geslaagde en respectvolle modernisering. Het combineert de sfeer van de klassiekers met een strak, nieuw besturingssysteem en is een essentiële titel voor zowel oude fans als nieuwkomers.

Mario Kart World

Nintendo breekt met Mario Kart World radicaal met het verleden. Personages als Link en de Mii’s maken plaats voor minder bekende characters als Pauline en Nabbit. Het spel introduceert zestien nieuwe en veertien retrobanen, die visueel een flinke upgrade hebben gekregen met een hogere resolutie en dynamische weereffecten. De circuits voelen levendiger aan door meer activiteit langs de baan en de toevoeging van nieuwe spelmechanieken zoals grinden op rails en tegen muren oprijden. Al deze elementen worden met elkaar verbonden door een grote, open wereld, die een frisse, vernieuwende ervaring oplevert.

De nieuwe open wereld is een centraal, maar wisselvallig onderdeel. Hoewel je de wereld direct kunt verkennen voor missies en verzamelobjecten, is het vinden ervan frustrerend door het ontbreken van markeringen op de kaart. Een andere toevoeging is de Knockout-modus, Nintendo’s antwoord op games als Fortnite. Hierin race je met 23 andere spelers over meerdere banen met als doel als laatste over te blijven. Een briljante vondst is daarnaast dat je in de kampioenschapsmodus nu van de ene naar de andere baan rijdt, wat voor extra chaos en hectiek zorgt.

De focus op snelheid en lange, rechte stukken verandert de kern van de gameplay. Driften en munten verzamelen zijn minder cruciaal dan in Mario Kart 8 Deluxe, waardoor zware personages met een hoge topsnelheid de voorkeur krijgen. Dit, in combinatie met technische shortcuts via rails en muren, zorgt voor een andere speelstijl. Helaas kampt de online modus met problemen, zoals het lastig kunnen samenspelen met vrienden. Ondanks deze kritiekpunten biedt de game veel plezier dankzij de inventieve circuits en de competitieve gameplay die de vernieuwingen met zich meebrengen.

Ghost of Yotei

Ghost of Yōtei, de opvolger van het bejubelde Ghost of Tsushima uit 2020, neemt spelers mee naar het adembenemende historische Japan. Hoewel de game grafisch schittert, met veel lof voor de natuur en het navigeren op basis van de omgeving in plaats van een kaart. ontkomt het niet aan de soms komische onhandigheid van de speler. Zo kan de hoofdpersoon, Atsu, per ongeluk haar paard Mochizuki (wat volle maan betekent) midden in een gevecht roepen, omdat de knop om te genezen vlak naast de paard-oproepknop zit. Dit leidt tot hilarische, maar onbedoelde actie waarbij het paard pardoes in de vuurlinie belandt. Dit soort momenten contrasteren met de verder zeer verzorgde presentatie van zwaardgevechten en verkenning.

Waar Jin Sakai, de protagonist uit de vorige game, worstelde met het oneervolle aspect van zijn rol, omarmt de nieuwe heldin Atsu haar identiteit als een wraakzuchtige ‘onryō’ (bloeddorstige geest). Haar missie is duidelijk en direct: wraak nemen op de Yōtei Six die haar familie hebben vermoord. Dit simpele maar bloederige verhaal wordt krachtig gedragen door de acteerprestatie, waardoor je volledig meeleeft met Atsu’s genadeloze zoektocht. De gameplay als een open-wereld rpg stimuleert verkenning; zijmissies en verbeteringen zijn vaak verborgen, waarbij je wordt aangemoedigd om van het hoofdpad af te wijken. De game is hierdoor bewust ontworpen om anekdotes en onverwachte avonturen te creëren, hoewel de hand van de ontwikkelaar soms te voelen is in hoe nauwkeurig de spontaniteit is uitgestippeld.

De gevechten in Ghost of Yōtei zijn uitzonderlijk. In tegenstelling tot veel andere open-wereld rpg’s, blijft de combat uitdagend en meedogenloos. Atsu gebruikt een arsenaal van vijf verschillende wapens, van de katana tot een speer, die vloeiend in de strijd moeten worden gewisseld om vijandelijke zwaktes te doorbreken. Dit vechtsysteem vereist precisie en reactievermogen, vooral in duels en tegenover grotere groepen, en de beloning van een succesvolle, strak gechoreografeerde actiesequentie is groot. De game bevat echter ook enkele verouderde game-elementen, zoals onnodig lange klimsequenties en het bijhouden van trage npc’s, die de vaart soms uit de actie halen. Desondanks slaagt Ghost of Yōtei erin om uren en uren aan spelplezier te bieden met een meeslepend gevoel van avontuur en een hoofdpersoon wiens bloeddorst fascinerend is om te volgen.

Kirby Air Riders

Kirby Air Riders, de nieuwste titel van Masahiro Sakurai, de maker van Super Smash Bros., is meer dan een doorsnee racegame. De invloed van Smash Bros. is overal voelbaar, van het kleurrijke menu-ontwerp tot het enorme aantal te ontgrendelen en aanpasbare elementen. De game daagt de traditionele racestijl uit; er is geen conventionele acceleratie, je beweegt constant vooruit. Hierdoor draait het racen (de Air Ride-modus) puur om positionering en slim remgebruik. De game is tegelijkertijd een vechtspel, een minigamecollectie en heeft elementen van een roguelike, wat de totale ervaring complex en fascinerend maakt. Spelers kunnen hun voertuigen volop personaliseren met uitrusting en stickers, wat de sociale en ‘hang-out’-sfeer van de multiplayerlobby’s versterkt.

De game bestaat uit vier duidelijk onderscheiden spelmodi: de klassieke Air Ride-races, de isometrische Top Ride-modus met ongebruikelijke besturing, de ‘battle rpg’-achtige City Trial die uitmondt in minigames, en het omvangrijke singleplayeravontuur Road Trip. Hoewel de individuele modi sterk van elkaar verschillen en de speler hierdoor in de ene modus beter kan zijn dan in de andere, bieden ze samen een overvloed aan content die elk op zichzelf een game zou kunnen dragen. Het verhaal, dat gaat over een levende satelliet die wensen verhoort door voertuigen uit te spuwen, is even bizar als vermakelijk.

De multiplayer is waar Kirby Air Riders echt tot zijn recht komt, wat geen verrassing is gezien de Smash Bros.-roots en het competitieve karakter van racegames. Spelen met vrienden in de Paddock-lobby’s, zelfs in de modi die je minder liggen, verlicht de frustratie van het alleen spelen. De Road Trip modus is een favoriet: deze rijgt alle singleplayerelementen en minigames aaneen tot een lang parcours met progressie. Door de snelle afwisseling van activiteiten wekt dit de verslavende ‘nog één race’-gedachte op. Hoewel de game individueel misschien niet altijd uitblinkt, is de combinatie van alle onderdelen sterker dan de som. Het is een consistent goede, toegankelijke game die een breed publiek lang bezig kan houden.

Meer lezen?

Disclaimer: omdat we niet voor elke game een recensiecode of -exemplaar ontvangen hebben, kan het zijn dat je spellen mist op deze lijst. 

Voor meer informatie, tips en adviezen voor de zoektocht naar een nieuwe tv waar je de beste games op kunt spelen, kun je terecht in de sectie tips en adviezen . Hier lees je ook alles over een perfect audiosysteem en koopgidsen voor alle apparatuur.

Lees ook onze recensies van gameconsoles

• PlayStation Portal
• Microsoft Xbox Series X
• Sony PlayStation 5
• Sony PlayStation 4 Pro
• Nvidia Shield met Android TV
• Nintendo Switch OLED
• Microsoft Xbox One X

Lees ook onze andere overzichten van het afgelopen jaar

• Beste games van dit moment – deel 38 (winter 2025)
• Beste games van dit moment – deel 37 (herfst 2025)
• Beste games van dit moment – deel 36 (zomer 2025)
• Beste games van dit moment – deel 35 (lente 2025)