Thuisaccu’s en drie fasen: waarom je zekering onbeschermd blijft

Eén getal om af te rekenen, drie zekeringen in de praktijk

Een Nederlandse driefasenaansluiting heeft drie zekeringen. Bij mij 25 ampère per fase, ongeveer 5,7 kilowatt elk. Die zekeringen werken onafhankelijk: 34 ampère op L1 wordt niet gecompenseerd door een lege L2.

Je slimme meter rekent wél op het totaal. Haal je 3 kilowatt van L1 en lever je 3 kilowatt terug op L3, dan is je netto verbruik nul en betaal je niets. Dat heet saldering over de fasen, en het is geen truc — zo werkt de afrekening in Nederland.

Vrijwel alle plug-in thuisaccu’s zijn eenfasige apparaten die op dat totaal sturen. Ze houden één getal op nul. En dat is precies de reden dat ze de zekering niet kunnen beschermen: de zekering kijkt naar iets anders dan waar zij op regelen.

Hoe scheef dat kan staan, mat ik op 14 september. De slimme meter stond op −74 watt: praktisch perfect nul. Per fase: 1.447 watt van het net op L1, 232 watt op L2, en 1.753 watt terug op L3. Elk systeem dat naar het totaal kijkt, ziet op dat moment een keurige nul en heeft niets te doen.

Drie vragen, en bijna geen enkel merk komt bij de derde

Om de merken te kunnen vergelijken heb ik het probleem in drie niveaus opgesplitst. Ze lijken op elkaar, maar het verschil is groot.

1. Weet het systeem op welke fase een unit zit? Zonder dat is al het volgende zinloos.
2. Begrenst het systeem zijn vermogen per fase? Niet een totaal in watt over alle units, maar een grens per fase.
3. Kijkt het systeem tijdens bedrijf naar de gemeten belasting van die fase, inclusief de warmtepomp, de laadpaal en de vaatwasser die er verder op hangen?

Pas bij dat derde niveau wordt je hoofdzekering echt beschermd. De eerste twee gaan alleen over wat de accu zelf doet, en dat is precies het deel dat je toch al wist.

Bij het eerste niveau doen meerdere merken mee: Sessy weet het omdat de installateur het invult, Anker stelt het bij inbedrijfstelling vast, EcoFlow heeft het nodig voor zijn driefasenmodus en Bluetti heeft er een detectiefunctie voor. Zendure weet het niet. Bij het derde niveau blijven er twee merken over, en één daarvan is geen stekkeraccu.

Belangrijk onderscheid daarbij, omdat het makkelijk door elkaar loopt: Marstek heeft een instelling “1 fase” versus “3 fasen”, en Indevolt laat kiezen tussen eenfasig vermogen en het geaggregeerde totaal. Dat is fase-referentie — welk getal volgt de accu — en geen fase-bewaking. In beide standen wordt niet gekeken of de eigen fase al zwaar belast is.

Wat de fabrikanten zelf zeggen

Ik heb tien merken om een reactie gevraagd: Anker Solix, Bluetti, EcoFlow, Growatt, HomeWizard, Indevolt, Jackery, Marstek, Sessy en Zendure. Acht antwoordden. Wat opvalt is dat vrijwel niemand het probleem ontkent. Ze leggen uit waarom het zo is.

Anker Solix is het meest expliciet over het motief: “De besturingslogica volgt de meet- en afrekenlogica. In Nederland is het verbruik van een huishouden de algebraïsche som van de drie fasen, dus werkt de besturingslogica ook op de driefasensom, om zelfverbruik en opbrengst te maximaliseren.” Geen technische beperking dus, maar een economische keuze. In dezelfde reactie stelt Anker dat overbelasting niet kan optreden omdat het netgekoppelde vermogen op één fase bij de Solarbank Max AC onder 3,5 kilowatt blijft. Dat gaat over het eigen apparaat; wat er verder op die fase hangt, valt erbuiten. Over de Active Branch Circuit Protection schrijft Anker het zelf: “Protection applies to the corresponding circuit.” En over de elektricien die boven 800 watt moet controleren: “Only our device needs to be considered.”

Zendure bevestigde in mei 2026 al schriftelijk dat de PowerHub 3P met drie units in wezen drie eenfasige producten is, en dat per-fase-regeling alleen off-grid bestaat. In september werd dat opnieuw bevestigd, nu met een datum: on-grid per-fase-balancering staat op de roadmap voor 2027. Tot die tijd, in hun woorden: installateurs moeten zorgen dat de units gelijkmatig over de fasen worden verdeeld om fase-onbalans te beperken.

Die PowerHub wordt inderdaad door een vakinstallateur aangelegd, wijst Zendure er na inzage op. Maar dezelfde som-vereffening zit ook in de opstelling zonder PowerHub, en dat is de mijne: drie SolarFlow-units, een beheersysteem en een stroomtang in de meterkast. Daar komt geen installateur aan te pas. Het advies om units gelijkmatig over de fasen te verdelen geldt daar dus voor iemand die zelf stopcontacten uitkiest, zonder te kunnen zien welke fase erachter zit.

Indevolt formuleerde het zo bondig dat het citaat het hele artikel samenvat: “When three-phase aggregated discharge is enabled, the battery charges or discharges according to the total power across all three phases, rather than considering only the single phase to which the battery is connected.”

HomeWizard gaf het meest onderbouwde antwoord van alle tien, en het is ook het eerlijkste. De per-fase-data ís beschikbaar, uit het DSMR-telegram en uit hun driefasige kWh-meter, maar wordt alleen gebruikt voor weergave en via de API. De regeling stuurt bewust op het totaal. Hun reden is rendement: per fase naar nul regelen laat de batterijen vaker op een klein deel van hun 800 watt werken, en juist bij lage vermogens is het relatieve verlies het grootst. Op de vraag waarom er geen invulveld voor de fase is, antwoordde HomeWizard dat de P1-meter op de hoofdaansluiting meet en de verdeling over groepen niet ziet — en dat hun doelgroep de gemiddelde Nederlander is, voor wie ze het zo simpel mogelijk houden.

Dat is een verdedigbare keuze bij 800 watt. Bij 3.500 watt per unit is het een andere afweging.

Marstek adviseert bij twijfel de driefasenstand — de fase-blinde stand — omdat consumenten anders klagen dat de batterij niet goed werkt. De veiliger instelling levert minder op en wordt daarom niet als standaard gepresenteerd.

Twee merken verkopen die blindheid zelfs als functie. Marstek schrijft dat een accu in driefasenstand ook belastingen op andere fasen kan voeden; Indevolt gaf als voorbeeld dat een unit op fase A ook fase C kan voeden door de geaggregeerde modus aan te zetten. Elektrisch gebeurt dat niet. Een eenfasig apparaat levert alleen op zijn eigen fase; de stroom op fase C blijft van het net komen en de meter verrekent het verschil. EcoFlow corrigeert dat in hun eigen reactie expliciet: dit moet worden onderscheiden van fysieke fasebalancering, want een accu op één fase draagt geen vermogen over naar een andere fase.

De knop die niet op de accu werkt

Terug naar die 34 ampère. Ik heb Zendure gevraagd wat de instelling “maximale stroom” nu eigenlijk evalueert. Het antwoord kwam op 26 september en was niet wat ik verwachtte.

Die instelling stuurt de externe apparaten in de HEMS-integratie aan: een warmtepomp, een laadpaal, slimme stekkers. In hun eigen woorden: de instelling “does not throttle the SolarFlow storage units’ own AC current. That is why, in your installation, you measured 34 A on a single phase while the unit continued charging at 4 kW, even though the maximum current was set to 25 A — this setting was never acting on the SolarFlow unit itself.”

Voor de duidelijkheid: het gaat hier om de instelling in het beheersysteem, niet om de “safety current” van de PowerHub (de optionele hub voor meerdere Zendure accu’s). Dit is een aparte instelling van 10 tot 63 ampère die de stroom naar het net en naar de aangesloten belastingen begrenst, en die evenmin per fase werkt. Een PowerHub heb ik niet.

De knop was dus niet stuk. Hij werkte zoals bedoeld, alleen niet op het product waar de hele app om is gebouwd. Een gebruiker vult daar de waarde van zijn hoofdzekering in en begrenst daarmee alles behalve de apparaten die het meeste vermogen trekken en die als enige bij het product worden meegeleverd.

Zendure wijst als alternatief naar de instelling voor maximaal laad- en ontlaadvermogen, dynamisch verdeeld over de units. Maar dat is een totaal in watt, zonder kennis van welke unit op welke fase zit. Op 3×25 A loopt dat vast: zet je het totaal op een bruikbare 12 kilowatt, dan voorkomt niets dat er meer dan 5,7 kilowatt op één fase landt. Zet je het op 5,7 kilowatt, dan staat je hele installatie op minder dan anderhalve unit.

Er is op dit moment geen instelling waarmee een Zendure-eigenaar op drie fasen de zekering van één fase kan beschermen. Dat is geen verwijt over een defect, maar wel de kern van dit artikel: een knop die iets anders doet dan een redelijke gebruiker aanneemt, is erger dan geen knop. Bij geen knop ga je zelf nadenken.

Twee merken doen het wel — en één ervan is geen stekkeraccu

Sessy is het enige merk in dit onderzoek dat aantoonbaar op de gemeten fasebelasting regelt. Per fase hanteert Sessy 20 ampère als grens, en in hun eigen woorden: het systeem regelt eerst terug, stopt vervolgens, en schakelt indien nodig om. Je kunt daarnaast een maximale belasting instellen als percentage van de fase — hun voorbeeld is 80 procent van een 25 A-aansluiting — en die informatie komt uit de P1-meter. Sessy benoemt zelf dat er op faseniveau andere belastingen kunnen zitten, zoals een laadpaal of warmtepomp zonder eigen loadbalancing.

Het belangrijkste zit in de installatie. Daar wordt ingevuld hoeveel Sessy’s op dezelfde groep zitten, én hoeveel er op dezelfde fase zitten ongeacht de groep. Dat is precies het invulveld dat volgens andere merken niet kan bestaan.

Alleen: Sessy is geen stekkeraccu. Het systeem wordt vast aangesloten door een installateur, en Sessy wijst er zelf op dat een apparaat dat zowel kan leveren als laden volgens NEN 1010 niet zomaar op een groep met andere verbruikers mag — tenzij het vermogen tot 800 watt wordt begrensd. Precies de uitzondering waar de hele stekkercategorie in leeft. Sessy is ook duurder per kilowattuur, en de fabrikant legt dat in hun reactie uit met assemblage en ontwikkeling in Nederland.

EcoFlow is het tweede merk, en hier moet ik preciezer zijn. Naast de regeling op het driefasentotaal draait volgens EcoFlow een aparte beveiligingslaag die per fase de ingestelde automaatwaarde bewaakt, met een drempel van 90 procent. Hun eigen rekenvoorbeeld: 230 V × 16 A × 0,9 = 3.312 watt als drempel voor die fase. En op de beslissende vraag — gaat dat over de totale belasting op die fase of alleen over het eigen vermogen — antwoordde EcoFlow in twee afzonderlijke berichten hetzelfde: het gaat over de gemeten belasting op die fase, inclusief andere apparatuur.

Dat is het niveau dat je zekering beschermt. Maar er zit een voorwaarde aan die op geen enkele productpagina staat, en die is bepalend. Het systeem moet weten op welke fase elke unit zit, en die fasedetectie werkt alleen met EcoFlows eigen meters; EcoFlow Smart Meter, EcoFlow x Shelly Smart Meter, EcoFlow P1 Meter en de EcoFlow Smart Meter Dual CT. Ook wordt de HomeWizard P1 hiervoor ondersteund.

Als gewone meter kun je ook een Homey Energy of Tibber meter gebruiken — die geven de huisbelasting door, en daarmee doet de accu zijn werk. Maar de fasedetectie en de bescherming per fase komen daarmee niet beschikbaar. Ook een los aangeschafte Shelly Pro 3EM of Pro 3EM 120A valt af: die communiceert via een cloud-naar-cloudkoppeling tussen EcoFlow en Shelly, en is daardoor te traag voor fasedetectie. Dat laatste heeft EcoFlow zelf gecorrigeerd nadat ze me eerder iets anders hadden gemeld.

Een meter die prima meet, schakelt de bescherming dus niet automatisch in. Daar zit een concreet aankoopadvies in: wil je deze bescherming, dan bepaalt je meterkeuze of je hem krijgt. Zonder fasedetectie weet het systeem namelijk niet op welke fase het staat. Voor die situatie zegt EcoFlow inmiddels een oplossing te hebben: een functie die ook zonder fasedetectie de stroom begrenst. Die is volgens hen opgeleverd en wordt op het moment van schrijven uitgerold. Of hij bij alle apparaten is aangekomen kunnen zij zelf niet vaststellen, en in mijn opstelling heb ik hem nog niet gezien.

In mijn eigen opstelling is de functie daarom niet beschikbaar, en heb ik haar niet kunnen verifiëren. Dat is een beperking van dit onderzoek en geen verwijt aan EcoFlow.

Bluetti hoort in deze rij nog niet thuis, maar bijna. Na drie rondes vragen — waarbij de eerste en de latere antwoorden elkaar tegenspraken — bevestigde Bluetti dat de zekeringbeveiliging niet in de huidige firmware zit. Zij komt naar verwachting in november via een update: de gebruiker voert de waarde van de hoofdzekering in, en bij 80 procent stopt of vermindert het laden. Bluetti stelt wel nu al dat hun fasegebaseerde load matching de gemeten belasting op de fase meeneemt, inclusief apparaten die geen Bluetti zijn.

Als die update komt, is Bluetti het eerste echte stekkerproduct dat het doet. Dat is ook het antwoord op de vraag of dit technisch kan: het kan.

De categorie beschermt de verkeerde kant

Hier zit misschien de vreemdste bevinding van het hele onderzoek. Vrijwel elke fabrikant begrenst het ontladen standaard op 800 watt. Het laden staat op 2.500 tot 3.500 watt en is vaak helemaal niet begrensd.

Die 800 watt komt uit regelgeving over terugleveren, waarover straks meer. Maar terugleveren is de richting waar de fase het minste last van heeft: de accu neemt dan werk over van het net en verlicht de belasting op die fase. Laden doet het omgekeerde. Dat telt op bij alles wat er al op die fase hangt.

De hele categorie begrenst dus precies de kant waar het risico niet zit, en laat de kant vrij waar het wél zit. Anker legt dat in hun reactie onbedoeld bloot: actieve stroombeveiliging is er niet op de Solarbank 1, 2 en 3, omdat die modellen 800 tot 1.200 watt netgekoppeld vermogen hebben en er daarom “geen direct risico op overbelasting” is. Op de zwaardere modellen, met 2.500 tot 3.500 watt, is de bescherming er wel, maar die gaat over de groep, niet over de fase.

En dan is er een patroon in de adviezen zelf. Drie merken adviseren een aantal units per fase dat de hoofdaansluiting negeert: Growatt drie AURA per fase, Marstek drie Venus E per fase, Jackery drie units eenfasig toegestaan. Steeds komt dat uit op 7,5 kilowatt op één fase, ruim 32 ampère, op een aansluiting die per fase 25 ampère aankan. Dat is geen incident bij één merk.

Wie kijkt hier eigenlijk naar?

Dit is de vraag waar ik het langst aan heb gewerkt, en het antwoord is dat niemand naar de installatie als geheel kijkt.

De NVWA houdt toezicht op de verhandeling van producten, niet op de installatie. Woordvoerder Steven van Santen legde de verdeling uit: producten die op het net zijn aangesloten binnen een bepaald spanningsbereik vallen onder de laagspanningsrichtlijn, waar de NVWA toezichthouder is. Zit er een component in die een draadloze verbinding maakt — bluetooth of wifi — dan valt het product onder de radioapparatenrichtlijn, en daar is de RDI de toezichthouder. Bij modulaire thuisaccu’s kan het dus zo zijn dat het ene onderdeel onder de NVWA valt en het andere onder de RDI. In de handelsfase valt een product daarmee in principe niet tussen beide toezichtsgebieden in.

Maar de fasebelasting van een woning is geen handelsfase. Van Santen legt uit hoe dat is geregeld: de elektriciteitsvoorziening van een gebouw moet voldoen aan het Besluit bouwwerken leefomgeving, waarop de gemeente toezicht houdt, en dat besluit verwijst naar NEN 1010. Er is niet vastgelegd wie dat werk moet uitvoeren, maar wel dat de eigenaar van de woning verantwoordelijk is. En dan de zin die het probleem samenvat: “Een erkend installateur zal doorgaans rekening houden met de eisen in de NEN 1010, maar een consument zelf mogelijk niet.”

Met daarbij, over de producten zelf: “Vanuit productwet- en regelgeving kunnen, mits de producten daaraan voldoen, toezichthouders het verhandelen van plug & play batterijen niet verbieden.”

De NVWA neemt hierover geen standpunt in en legt alleen uit wat er in de wet staat en hoe de bevoegdheden zijn verdeeld. Maar de keten is daarmee compleet. Het product mag verkocht worden. De installatie moet aan NEN 1010 voldoen. Het toezicht daarop ligt bij de gemeente. De verantwoordelijkheid ligt bij de huiseigenaar. En de consument die het apparaat inplugt, kent die norm mogelijk niet.

NEN 1010 zelf beschrijft het mechanisme letterlijk. Rubriek 551.7 bepaalt dat een opwekeenheid op een eigen eindgroep moet worden aangesloten, zodat de beveiliging tegen overstroom onder alle omstandigheden effectief blijft. Op nen.nl legt de normcommissie uit waarom: hangen een wasmachine en een wasdroger samen met de opwekeenheid op dezelfde eindgroep, dan kan er zoveel stroom door de kabel lopen dat die te heet wordt. Normaal zou de zekering aanspreken, maar dat gebeurt niet, omdat een deel van de stroom rechtstreeks van de omvormer komt en de zekering voorbijgaat.

Dat is exact dit probleem, beschreven door de normalisatie-instelling zelf. Alleen ging het daar over zonnepanelen van 600 tot 800 watt. Een stekkeraccu van 3.500 watt doet hetzelfde met vier keer zoveel vermogen, en het laden valt buiten de 800 watt-conventie. NEN heeft niet op onze vragen gereageerd.

Nog één verschuiving, en die zit bij de netbeheerders. Uit het landelijk beleid faseverdeling blijkt dat de verdeling over de fasen vroeger door de netbeheerder werd gemaakt, en nu in de groepenkast van de klant gebeurt. Daarvoor bestaat een webapplicatie die installateurs per huisnummer vertelt op welke fase een eenfasige omvormer of warmtepomp hoort. Het hele systeem leunt dus op een installateur die per woning een bewuste, statische keuze maakt.

Bij een stekkeraccu komt er geen installateur, staat er geen fasekeuze in de app, en verplaatst het apparaat tijdens bedrijf kilowatts naar een fase die niemand heeft gekozen. Er is niet eens een verkeerde keuze gemaakt. Er is geen keuze gemaakt. Netbeheer Nederland heeft niet op onze vragen gereageerd.

En de 800 watt? Die is geen wet

Omdat dat getal in dit hele verhaal als ankerpunt dient: er bestaat geen Nederlandse of Europese wet die 800 watt aanwijst als grens voor teruglevering via een stopcontact.

De herkomst is wel te traceren. De Europese RfG-netcode, verordening (EU) 2016/631, gebruikt 0,8 kilowatt als drempel tussen een niet-significante en een significante opwekeenheid. Dat is een classificatiegrens voor netaansluitingseisen, geen veiligheidsgrens voor een contactdoos. De branche heeft het overgenomen als praktijknorm.

Het getal wordt regelmatig aan de NVWA toegeschreven. De NVWA laat weten daar nooit een standpunt over te hebben ingenomen — niet 800 watt, en ook niet de 600 watt die in oudere stukken opduikt. De NVWA gaat ook niet over NEN 1010 en heeft daar geen gezaghebbende interpretatie van.

Dat maakt de onderliggende redenering niet onzinnig. Een eindgroep van 16 ampère is ontworpen om vermogen naar apparaten te brengen, niet om er urenlang vermogen op terug te zetten terwijl er ook andere apparaten draaien. Alleen is de hoogte van het getal willekeurig, en geldt het voor de richting waar het risico het kleinst is.

Wat er dan mis kan gaan

Het eerlijke antwoord: waarschijnlijk valt er een deel van je huis uit.

Een hoofdzekering die aanspreekt is geen ramp maar wel onhandig, en bij een smeltveiligheid moet de netbeheerder komen. Langdurig boven de nominale stroom werken belast kabels en automaten thermisch zwaarder dan waarvoor ze zijn ontworpen, wat de levensduur verkort. Bij spanningsdips kan apparatuur beschadigen. En het mechanisme dat NEN beschrijft — stroom die de zekering voorbijgaat — betekent dat de beveiliging in het ongunstigste geval niet aanspreekt terwijl de kabel wel warm wordt.

Eén concreet gegeven hoort hierbij, met de nuance er direct achteraan. De NVWA ontving het afgelopen jaar zes meldingen over gesmolten connectoren bij thuisaccu’s, verspreid over verschillende merken. Voor één melding was de NVWA bevoegd; daar heeft de fabrikant de risico’s in kaart gebracht en worden aanvullende maatregelen en inspecties uitgevoerd. Vier meldingen vielen onder de RDI en zijn daarheen doorgezet. Eén melding betrof een fabrikant in Duitsland, waar de autoriteiten een onderzoek naar het bedrijf zijn gestart dat nog loopt.

En dan de nuance die er echt bij hoort: er is geen gemeenschappelijke oorzaak vastgesteld. Niet het aantal gekoppelde units, niet de gebruikte connectoren, en niet de belasting. Deze zes meldingen zijn dus geen bewijs voor het probleem dat dit artikel beschrijft. Ze laten zien dat er in deze categorie dingen gebeuren die bij de toezichthouder terechtkomen, en dat niemand op dit moment weet waarom.

Raakt dit jou?

Voor veel mensen niet, en dat hoort er eerlijk bij.

• Eenfasige aansluiting: dit speelt niet. Er is één fase, dus het totaal en de fase zijn hetzelfde getal.
• Driefasen met één accu van 800 watt: nauwelijks. 800 watt is ongeveer 3,5 ampère. Dat kan een fase die al zwaar belast is een klein zetje geven, maar het is geen 34 ampère.
• Driefasen met een zwaardere accu, of meerdere: hier begint het. Vooral als er ook een warmtepomp of laadpaal in huis is. Die zitten vaak op een fase die iemand een keer bewust heeft gekozen, en je accu weet daar niets van.
• Driefasen met accu’s van meerdere merken: dan is er geen enkele partij die het overzicht heeft, en dan zit je in mijn situatie. Dat je daar makkelijker in belandt dan je denkt — omdat uitbreiden vaak op een ander merk of een andere generatie uitkomt — staat uitgebreider in deel 1.

Wat je eraan kunt doen

Zoek uit op welke fase je accu zit. Geen enkele app toont dit. Ik heb het vastgesteld met een meetreeks: één unit op een afwijkend vermogen zetten en kijken welke fase beweegt. De praktische consumentenversie is een waterkoker in het stopcontact waar je accu op zit en kijken welke fase stijgt. Daarvoor heb je wel een meter nodig die per fase laat zien, zoals een P1-app die de fasevelden toont.

Zet je accu niet op de fase van je warmtepomp of laadpaal. Dit is de goedkoopste maatregel uit dit hele artikel. Als je weet welke fase het zwaarst belast is, hang je de accu ergens anders.

Verdeel meerdere units over de fasen. Zendure adviseert dat zelf, en het is goed advies. Het is alleen advies in plaats van een functie.

Vraag het vóór aankoop, en vraag het specifiek. Niet “houdt het rekening met mijn aansluiting”, want daar zegt vrijwel elke verkoper ja op. Maar: kan ik per unit instellen op welke fase hij zit, en kijkt het systeem tijdens bedrijf naar de gemeten belasting van die fase, inclusief andere apparaten? Dat onderscheid bepaalt of je een beveiliging koopt of een boekhoudfunctie.

Laat je bij zwaarder vermogen serieus adviseren. Boven 800 watt vragen meerdere fabrikanten een verklaring van een erkende elektricien. Wat je moet weten: die verklaring gaat over het circuit en het vermogen van dat ene apparaat. Anker schrijft het letterlijk — “Only our device needs to be considered.” De fasebelasting van je woning zit er niet in. Vraag je installateur er expliciet naar; hij kan het wel, maar hij doet het niet automatisch.

Domotica als Home Assistant of Homey biedt meer. Ik heb zelf drie flows moeten bouwen op basis van mijn eigen fasemeting om in te grijpen als L1 boven 80 procent komt. Dat werkt, maar het dekt één van mijn vijf accu’s. De rest zit in een beheersysteem dat eigen sturing wegregelt. En het is geen antwoord voor iemand die gewoon een accu heeft gekocht.

Wat fabrikanten zouden kunnen doen

De oplossing is in dit geval opvallend klein.

Vraag de gebruiker op welke fase de unit zit. Geen detectie, geen algoritme, geen extra hardware: een invulveld. Sessy doet het al. Daar zet de installateur een fysiek bruggetje om en vult in de configuratie in wat er is aangesloten. Als het systeem weet op welke fase een unit staat, en het heeft al per-fase-data uit de P1-meter, dan is de rest rekenwerk.

Dat het er niet is, is geen onvermogen. HomeWizard zei dat desgevraagd zelf: de reden is dat het niet bij hun doelgroep past, niet dat het niet kan. Dat is een prioriteringskeuze, en die is bij 800 watt goed te volgen. Bij 3.500 watt per unit verandert de afweging.

Laat de app zien wat er gebeurt. In geen enkele app die ik heb gezien staat de belasting per fase, laat staan een melding dat het systeem heeft ingegrepen. EcoFlow zegt zo’n melding wel te geven. Als een instelling niet werkt zoals hij lijkt te werken, is dat iets om in de app te vermelden, niet iets dat een gebruiker met een stroomtang moet ontdekken.

En begrens het laden, niet alleen het terugleveren. Dat is de richting waar het risico zit.

Voor wie het echt wil voorkomen

Een vast, driefasig batterijsysteem met een eigen energiemanager kán per fase regelen, kent de capaciteit van de hoofdaansluiting en heeft één regelaar in plaats van vijf.

Victron documenteert dat het duidelijkst. In de ESS-instellingen staat een keuze tussen “Total of all phases” en “Individual phase”. In die tweede stand, aldus de handleiding, “regelt ESS elke afzonderlijke fase naar 0 W”.

Maar lees dan verder, want Victron legt ook uit wat dat kost — en daarmee zijn we terug bij deel 1. In die stand kan het systeem op de ene fase ontladen terwijl het op de andere laadt, via de gedeelde DC-bus. De handleiding: dat “veroorzaakt aanzienlijke verliezen, omdat vermogen van de ene AC-fase naar de andere zal stromen via de DC-verbindingen”, met een omzetting van AC naar DC op de ene fase en weer terug op de andere. Dat is het rondpompen uit deel 1, nu met opzet ingebouwd. Victrons eigen advies is daarom om de instelling op de standaard te laten staan — en die standaard is het driefasentotaal.

Daar volgen twee dingen uit, en beide zijn belangrijker dan de prijs.

Het rendementsargument van HomeWizard en de andere merken is dus geen uitvlucht maar fysica. Per fase naar nul regelen kost echt iets. En: Victron kan dit alleen omdat drie omvormers één accupakket delen. Een eenfasige stekkeraccu kan geen vermogen naar een andere fase verplaatsen, hoeveel software je er ook op zet. Dat verwijt maakt dit artikel dus niet.

Wat een stekkeraccu wél kan, is zijn eigen vermogen terugnemen wanneer de fase waarop hij staat te zwaar belast raakt. Dat is niet balanceren maar begrenzen, het kost vrijwel geen rendement, en Sessy en EcoFlow doen het aantoonbaar. Dát is de eis in dit artikel, niet dat een accu van vijftienhonderd euro doet wat een systeem van tienduizend euro doet.

Wat het kost. Marktbreed rekenen aanbieders in 2026 grofweg 650 tot 1.300 euro per kilowattuur voor een vast systeem, inclusief installatie en btw. Voor een driefasig systeem van ruim 14 kilowattuur noemen installateurs 12.500 tot 14.500 euro. Stekkeraccu’s kosten 200 tot 300 euro per kilowattuur, zonder installateur. Twee tot vijf keer zo duur dus, en dat verschil krimpt als je groter gaat, omdat een vast systeem hoge eenmalige kosten over meer kilowatturen uitsmeert. Wie klein begint betaalt de hoogste prijs voor fasebewustzijn.

Goedkoper dan Victron kan ook, maar met twee voorbehouden. Deye en Sungrow zijn de gangbare prijs-kwaliteitkeuze, met complete driefasen-sets tot 32 kilowattuur. Ten eerste zijn ze hybride: de accu wordt met een DC-kabel aan de omvormer gekoppeld, en je zonnepanelen gaan naar diezelfde omvormer. De accu hoeft daarvoor niet naast de omvormer te staan — een kabelloop van enkele meters is normaal — maar je bestaande omvormer verdwijnt wel, en de strings van je panelen moeten naar de nieuwe toe. Bij mij komen die op zolder uit, waar geen accu’s bij kunnen; dan moet je de strings omleggen of de omvormer daar laten hangen. AC-gekoppeld, zoals bij Victron, omzeilt dat. Ten tweede, en dat is belangrijker: of de regeling bij die merken werkelijk per fase stuurt, heb ik niet kunnen verifiëren. Bij Victron staat het in de documentatie. Bij de goedkopere hybrides niet, en de verkooppagina’s zeggen er niets over. Wie hierop overstapt om dit probleem op te lossen, moet die vraag dus eerst stellen; precies dezelfde vraag als bij een stekkeraccu.

Conclusie

Er is geen fabrikant in dit onderzoek die iets doet wat niet mag. Er is ook geen enkel apparaat dat kapot is. Elke accu in mijn huis houdt netjes één getal op nul, precies zoals beloofd.

Het probleem zit in de ruimte tussen de producten, en die ruimte is van niemand. De fabrikant staat in voor zijn eigen apparaat. De elektricien tekent voor het circuit van dat apparaat. De netbeheerder rekent op een installateur die er bij een stekkeraccu niet is. De toezichthouder kijkt naar de handelsfase. De gemeente ziet toe op een norm die de consument mogelijk niet kent. En de consument, die volgens de wet verantwoordelijk is, kan in geen enkele app zien op welke fase zijn accu staat.

Wat dit anders maakt dan het rondpompen uit deel 1 is de toon van de marketing eromheen. Deze producten worden verkocht met certificeringen, temperatuursensoren, brandblussystemen en tienjarige garanties. Al dat veiligheidsvertrouwen gaat over het apparaat. Niet over wat het apparaat met je installatie doet.

Het goede nieuws is dat de oplossing klein is. Twee merken kijken al naar de fase, een derde belooft het voor november, en het verschil tussen wel en niet is in de kern één invulveld. Dat het er bij de meeste merken niet is, komt niet doordat het niet kan.

Hoe we dit hebben onderzocht

De metingen komen uit mijn eigen woning in Echt: een driefasenaansluiting van 3×25 A, dertig zonnepanelen, een warmtepomp, een driefasige laadpaal op een 3×20 A kabel en vijf thuisaccu’s van drie merken, samen circa 30 kilowattuur. De fasedata komt uit een Shelly Pro 3EM in de meterkast, uitgelezen via Homey. De fasetoewijzing van de units is vastgesteld met een meetreeks: één unit op een afwijkend setpoint, kijken welke fase beweegt, met een signaal van minimaal 1.500 watt om boven het huishoudelijke ruis uit te komen.

Deze opstelling is extreem en niet representatief. Ze laat zien dát het verschijnsel optreedt en hoe het mechanisme werkt, niet hoe vaak het bij een willekeurig huishouden voorkomt.

Alle tien merken zijn om een reactie gevraagd. Growatt en Jackery reageerden niet. NEN en Netbeheer Nederland reageerden niet op onze vragen. De RDI is niet om een reactie gevraagd. De functie voor per-fase-bescherming van EcoFlow is niet in de praktijk geverifieerd, omdat de daarvoor benodigde meter in deze opstelling ontbreekt.