Transparant met een vleugje warmte
Om de Cyrus-keten optimaal te kunnen beoordelen, koppelde ik deze aan een set Triangle Solstice 3-luidsprekers. Deze forse, elegante boekenplankspeakers logeerden hier enkele maanden in het kader van een EISA-jurering. Typerend voor het Franse merk zijn ze relatief eenvoudig aan te sturen, met een vloeiend middengebied en een zijdezacht tophoog. Een karakter dat overigens mooi versmelt met de iets warmere, typisch Britse klankbalans van de 40 Amp. De versterking en luidsprekers bleven gedurende de testperiode een constante factor, maar aan bronzijde werd wél flink gevarieerd.
Als eerste mocht de Technics SL-1200GR2 aantreden, een draaitafel die dankzij zijn innovatieve ΔΣ-Drive een vrijwel perfect egale rotatiesnelheid garandeert. In de headshell werd de weelderig klinkende Nagaoka MP-700 gemonteerd, een Moving Permalloy-element dat dezelfde elektrische specificaties hanteert als een traditionele MM. De revue werd geopend met ‘Collapsed in Sunbeams’ van Arlo Parks. Op het eerste gehoor klinkt dit als toegankelijke, radiovriendelijke popmuziek, maar onder de oppervlakte schuilt veel subtiliteit, niet in de laatste plaats door Parks’ kwetsbare zangstem en poëtische teksten. De track Hurt vloeide weelderig en fluweelzacht uit de Triangle-speakers, waarbij de stem van Parks warm en organisch in de ruimte werd geplaatst. Mooi, want daardoor kwamen de teksten extra binnen. Tegelijkertijd behield de 40 PPA een uitstekende controle, waardoor de subtiele baslijn en de delicate achtergrondvocalen nooit wegdrukten.

Een andere cruciale taak van een phonotrap is het versterken van het fragiele stereosignaal zonder dat er crosstalk (overspraak) tussen het linker- en rechterkanaal ontstaat. De grootse, weidse soundstage tijdens Rushing Water op Stings album ‘The Bridge’ bewees dat die kanaalscheiding hier ijzersterk is. De strakke, droge percussie op dit nummer werd messcherp en foutloos in de ruimte gepositioneerd. De 40 PPA en de hypernauwkeurige direct-drive van Technics bleken een geslaagd huwelijk. Ook bij tracks als If It’s Love en The Book of Numbers was het volop genieten van de rijke, gelaagde presentatie van Stings iconische stem.
Omdat het versterken van low-output MC-elementen aanzienlijk kritischer is voor de prestaties van een phonotrap, was het tijd om te schakelen. In plaats van ingewikkeld elementen te gaan wisselen op de Technics, koos ik voor de luxepositie van de analoge veelvraat: de SL-1200GR2 verdween even naar het audiorack, en de Pro-Ject X2 B met voorgemonteerde Pro-Ject MC9-cartridge nam zijn plaats in. (De gebalanceerde mini-XLR uitgang van de Pro-Ject lieten we voor wat het was, aangezien Cyrus vasthoudt aan de universele RCA-connecties voor de ingangen).
Met de MC9 bleef Cakes ‘Fashion Nugget’ een oergezellige, laid-back luistertrip. Het MC9-element staat erom bekend het hoog wat nadrukkelijker te presenteren, wat normaal gesproken fantastisch werkt om de ruimtelijkheid van een grote concertzaal weer te geven. Bij deze droge, jazzy indierock bleek dat een tweesnijdend zwaard; de koperblazers in de Sinatra-cover Frank Sinatra kregen een licht schel randje. En dat is direct een enorm compliment aan de Cyrus 40 PPA: hij is genadeloos eerlijk. De phonotrap voegde hier geen kleuring toe om de scherpte te maskeren, maar liet simpelweg het specifieke, analytische karakter van de MC9 horen. De 40 PPA opereert opvallend transparant. Mede dankzij de 40 Amp kreeg de basgitaar in monsterhit The Distance net wat meer punch en gewicht dan ik doorgaans gewend ben. Dat is alleen maar positief; het is juist die ingenieuze, complexe baslijn die de stuwende kracht achter het nummer vormt. Waar zo’n baslijn op mindere systemen nog wel eens wil verzuipen in het gitaargeweld of de kenmerkende deadpan zang van John McCrea, wist het Cyrus-systeem de instrumenten moeiteloos van elkaar te scheiden. Dezelfde indrukwekkende gelaagdheid ervaarde ik even later bij Open Book, waaruit wederom bleek hoe goed dit systeem een brede, driedimensionale soundstage kan neerzetten.
Reacties (0)