Openheid vooraf: Veroplay is mijn eigen app. Dit is geen review, maar een verslag van hoe ik hem bouwde. Ik word niet betaald door Anthropic, de maker van de AI die ik gebruikte.
Het begon met een stapel kaarten op tafel
Bij ons thuis worden Pokémon-kaarten verzameld. Door mijn zoons, en eerlijk gezegd ook door mij. Na een paar maanden boosters openen lagen er duizenden kaarten in mappen en dozen, en niemand wist meer wat we hadden. Welke kaart hebben we dubbel? Wat is die glimmende Charizard eigenlijk waard? En was die booster box van vorige week zijn geld waard, of hadden we beter losse kaarten kunnen kopen?
De bestaande apps gaven daar geen goed antwoord op. Ze rekenen in dollars met Amerikaanse prijzen, kennen geen Japanse kaarten, of laten je elke kaart een voor een intikken. Voor een gezin met vier verzamelaars is dat geen doen. Dus besloot ik zelf iets te maken. Niet met een programmeur, maar met Claude, de AI van Anthropic, in de versie die zelfstandig code kan schrijven, testen en op een server kan zetten.
Van familie-app naar Veroplay
Eerst was het een app voor ons gezin alleen. Ik beschreef wat ik wilde, in gewoon Nederlands, en de AI bouwde het: een overzicht per gezinslid, prijzen van Cardmarket (de grootste Europese marktplaats voor ruilkaarten), een wensenlijst en een tijdlijn van wat erbij kwam. Werkte iets niet, dan zei ik dat, en werd het aangepast. Vaak binnen een paar minuten.
Het ging zo snel dat het idee groeide. Als wij dit handig vinden, vinden andere verzamelaars dat misschien ook. Zo werd het Veroplay: dezelfde app, maar dan voor iedereen. Daar kwam veel bij kijken wat je als gebruiker niet ziet: inloggen per mail zonder wachtwoord, gezinnen die elkaars kaarten niet kunnen zien, abonnementen, een beheeromgeving, nachtelijke back-ups en een demo die je zonder account kunt proberen. Eind oktober ging hij open voor testers.
Wat de app kan
- Een hele binderpagina in één foto. Je fotografeert negen kaarten tegelijk en de app herkent ze, ook Japanse. Dat doet een beeldmodel van Anthropic: het leest naam, nummer en set, en de app zoekt daarna de juiste kaart op.
- Prijzen in de taal van je kaart. Een Japanse kaart is vaak iets heel anders waard dan dezelfde Engelse. De app kijkt naar het aanbod in de juiste taal en waarschuwt als een prijs onzeker is, bijvoorbeeld omdat er weinig wordt verkocht.
- Een teller tijdens het openen van een box. Elke kaart die je toevoegt telt mee, en je ziet live of je al boven de prijs van de box zit.
- Samen verzamelen. Ieder gezinslid een eigen map, en de app ziet vanzelf welke kaarten je onderling kunt ruilen.
- Trends van alle leden. Anoniem opgeteld: welke kaarten populair zijn, wat stijgt en welke box het best uitpakt.
Hoe het bouwen werkt
Het voelt minder als programmeren en meer als werken met een heel snelle, heel geduldige ontwikkelaar. Ik zeg wat ik wil en waarom. De AI leest de bestaande code, maakt de aanpassing, test hem en zet hem live. Daarna controleert hij zelf of het werkt.
Dat testen is belangrijker dan het klinkt. Bij elke wijziging draait er een automatische testronde: een virtuele browser klikt door alle schermen, op telefoonformaat en op desktop, en meldt fouten. Omdat de app in drie varianten draait (onze eigen gezinsversie, de demo en de echte Veroplay), wordt elke aanpassing in alle drie gecontroleerd.
Een voorbeeld van deze week. Een gebruiker meldde dat er na het maken van een foto niets gebeurde. De AI zocht in de logboeken en zag dat de foto nooit bij de server was aangekomen. De verklaring: op sommige Android-telefoons sluit het systeem de app af terwijl de camera open staat, om geheugen te sparen. Binnen een half uur had de app een oplossing die het probleem herkent en uitlegt hoe het wel lukt. De gebruiker kreeg dezelfde avond een mailtje met uitleg.
Ook het niet-technische werk gaat erdoor: teksten voor de website, uitleg in de app, posts voor Facebook-groepen, en uitzoeken of het loont om een kaart te laten beoordelen bij een gradingbedrijf.
Wat het kost
Minder dan je zou denken. De app draait op een gewone webhosting in Nederland. De grootste variabele kosten zitten in het herkennen van kaarten: een scan van een binderpagina kost ongeveer 0,8 cent aan AI. In de eerste weken kostten ruim tweehonderd scans samen nog geen twee euro. Daar komt het abonnement op de AI zelf bij, waarmee ik bouw. Vergeleken met een ontwikkelaar inhuren is dat een fractie, maar het kost wel veel van je eigen tijd.
Waar het misgaat
Het is geen toverstaf. De AI maakt fouten, en soms zelfverzekerd. Hij leest een scherm verkeerd, of neemt iets aan wat niet klopt. Toen de app op een avond ineens geen mail meer verstuurde, bleek dat geen fout in de code: de hosting had een limiet van 200 mails per dag per mailbox, en die zat vol. Zoiets moet je dan samen uitzoeken, en uiteindelijk moest de hostingpartij de limiet verhogen. Inmiddels is er ook een reserve-afzender, zodat inlogcodes altijd aankomen.
Belangrijker nog: de AI beslist niets voor je. Welke prijs vraag je? Wat beloof je aan je eerste gebruikers? Wat doe je met hun gegevens? Dat blijft mensenwerk. Toen ik in een promotiepost de aantallen wat wilde aandikken, raadde de AI dat af. Terecht: in een kleine gemeenschap van verzamelaars ben je je geloofwaardigheid zo kwijt.
Privacy en veiligheid
Wachtwoorden, betaalsleutels en dergelijke vul ik altijd zelf in; de AI krijgt ze niet te zien en zet ze nooit in de code. Dat is een bewuste afspraak, en een goede. Gebruikers loggen in met een code per mail, zonder wachtwoord. Wat leden samen laten zien, zoals populaire kaarten of de opbrengst van boxen, wordt alleen als totaal getoond, nooit met namen.
De eerste week
Na een paar posts in Facebook-groepen voor verzamelaars meldden zich in een week bijna honderd mensen aan, van wie een groot deel het hele gezin meenam. Ongeveer één op de vier bezoekers van de website meldt zich aan. Dat is veel, maar het zegt ook iets: het aantal bezoekers bepaalt bijna alles. De meeste bezoekers kwamen via een eerlijk verhaal in een Facebook-groep.
De feedback is direct en concreet. Iemand miste de nieuwe 30th Celebration-kaarten (ze stonden er wel, maar waren lastig te vinden). Een ander wilde bij het openen van boxen alleen de goede kaarten invoeren, zonder de tientallen gewone. Weer een ander wist niet hoe je de app op het beginscherm van een telefoon zet. Zulke wensen zitten vaak dezelfde dag nog in de app.
Zelf beginnen? Vijf lessen
- Begin met een probleem dat je zelf hebt. Dan weet je precies wat goed genoeg is.
- Zeg waarom, niet alleen wat. Een AI die het doel kent, maakt betere keuzes dan een AI die alleen een opdracht krijgt.
- Laat alles testen. Vraag om een testronde bij elke wijziging. Het scheelt je de pijnlijke fouten bij je gebruikers.
- Blijf kritisch. Controleer cijfers en beweringen zelf, zeker als ze naar buiten gaan.
- Houd sleutels en wachtwoorden bij jezelf. Vul ze zelf in, op de server, en nergens anders.
Kan iedereen dit nu?
Ja en nee. Je hoeft niet meer te kunnen programmeren om een werkende app te bouwen. Maar je moet wel precies weten wat je wilt, kritisch blijven op wat er gebouwd wordt, en tijd steken in testen en in je gebruikers. Het verschil zit niet meer in de code, maar in de keuzes.
Voor mij is het vooral een andere manier van werken geworden. Een idee dat vroeger maanden en een flink budget kostte, staat nu in een paar dagen online. Of Veroplay een blijvertje wordt, hangt niet af van de AI, maar van de verzamelaars. De app is te proberen op veroplay.nl; testen is gratis tot en met 30 november.
Reacties (0)