Review: Bluesound Pulse Cinema – Dolby Atmos in stijl

Zwart is de enige keuze

Veel afleidingen of designelementen die de aandacht trekken vind je niet bij de Pulse Cinema. Het design is strak en uniform, maar niet ‘hard’. Daar zorgen die vele rondingen voor, waardoor de Bluesound-soundbar minder er uitziet als een balk. Het blijft uiteraard een lange rechthoek, maar het is toch een zachtere aanwezigheid in een interieur. Dat is sterk staaltje design, want de Cinema Pulse is 120 cm breed, waardoor het net tussen de breedte valt van een 55- en een 65-inch tv.

Bovendien is het geen soundbar die pronkt met een afwerking uit metaal of een kunststof. Op een klein touchpaneel en op de achterkant na is de Cinema Pulse helemaal bedekt in dikker textiel. Bij ons testtoestel was dat een donker melangestofje die op afstand er als zwart uitziet, tenzij de zon er opvalt. In tegenstelling tot bij de compactere Pulse Cinema Mini, is er geen witte met canvaskleurig stof-uitvoering van de grote Bluesound-soundbar.

Bij veel soundbars vind je de doos relatief veel onderdelen om muurmontage mogelijk te maken. Bij de Pulse Cinema lijkt het ophangen met de meegeleverde beugel uit een stuk heel eenvoudig. Aan de muur kantelt de soundbar naar voren, zodat je kijkt op de zijde met het touchpaneel. Ingebouwde sensors detecteren de muurplaatsing en passen de weergave aan. De bovenste speakers bij plaatsing op een meubel worden immers de voorste kanalen bij muurmontage.

Op een duurdere soundbar zien we graag een extra HDMI-ingang of twee. Dat is hier niet het geval, wel heb je een optische aansluiting en – ongewoon – een cinch-ingang. Een platenspeler aansluiten kan dus, zolang deze een ingebouwde versterker bezit (of je een phonovoorversterker erbij neemt).

Hangt snel op het internet

Het instellen van de Pulse Cinema verloopt niet heel anders dan bij andere BluOS-apparaten. Via de app wordt de soundbar automatisch gevonden, waarna je hem aan het WiFi-netwerk koppelt en een naam geeft. Ga je ook een Pulse Sub+ toevoegen, dan doorloop je hetzelfde stappenplan en kun je in één ruk door de subwoofer connecteren met de soundbar. Beide toestellen – dus ook de Sub+ – bezitten een ethernetpoort, dus je kunt ook het netwerk via de kabel aanleveren. Na tientallen BluOS-producten met een netwerk te hebben verbonden, durven we wel stellen dat dit proces vlot verloopt.

In de BluOS-app heb je nog een aantal zaken die je kunt instellen, naargelang hoe je wil streamen. Een sterk punt van BluOS is de ondersteuning voor eigen bestanden, met ondersteuning voor een uitgebreid selectie bestandsformaten. Ook echte hi-resbestanden afspelen kan, tot PCM 192 kHz/24-bit. Afspelen kan vanaf een SMB-share of vanaf een USB-stick die je achteraan insteekt.

In de BluOS-app kun je een aantal streamingdiensten toevoegen, met Tidal en Qobuz als ‘betere’ opties die lossless en hi-reskwaliteit bieden. Er zijn nog diensten, waaronder Amazon, Deezer, nugs.net (met concertopnames) en Idagio (klassiek). Spotify zit niet in BluOS ingebouwd, maar de Pulse Cinema zie je gewoon opduiken in de Spotify-app en kun je van daaruit bedienen. Idem bij Qobuz en Tidal overigens. AirPlay 2 en Bluetooth zijn twee universele streamingtechnieken waarmee je elke dienst kunt streamen, Chromecast of UPnP worden niet ondersteund. Tijdens het testen was de Pulse Cinema al Roon Ready.

Leergierige soundbar

De BluOS-app heeft een sober interface, maar zit wel goed in elkaar. Door hoofdfuncties te groepen via vijf snelkoppelingen onderaan (smartphone) of links (tablet) op het scherm kom je snel waar je moet zijn. Het eerste scherm, Home, kun je deels aanpassen qua volgorde. Hier kun je ook presets creëren die je toelaten om bijvoorbeeld snel een internetradiostation te starten of te schakelen naar de aux-ingang op de soundbar. Best handig, ook omdat je die presets kunt activeren via een afstandsbediening of zelfs via een smarthomeplatform. Het is een ander vlak waarop Bluesound uitblinkt, waardoor ik bijvoorbeeld via Homey een Ikea-schakelaar kun instellen zodat een preset op de soundbar begon te spelen.

Een remote zit er echter niet in de doos, iets dat sommigen vast spijtig zullen vinden. Ja, als je tv kijkt en de Pulse Cinema via HDMI verbonden is, kun je gewoon het volume regelen met het tv-kastje. Maar als je naar muziek luistert dat je streamt, kun je dit niet doen. Gelukkig heb je wel opties. De betalende route is de RC-1-remote aanschaffen voor 69 euro, de slimme aanpak is een oude remote zoeken en die koppelen aan de soundbar. Via de app open je hiervoor het IR Learning-scherm bij de instellingen, waarna je makkelijk knoppen op een bestaande afstandsbediening kunt koppelen aan een bepaalde functie. Je kunt trouwens ook naar de soundbar toelopen en het volume regelen via de touchknoppen die oplichten als je vinger in de buurt komt.

Sterk op verschillende gebieden

Vooraleer allerlei content op de Pulse Cinema los te laten, is het eerst de beurt aan een reeks standaardfragmenten van Dolby. Vaak geven ze al een eerste indicatie waar een soundbar sterk in gaat zijn. Audiosphere geeft meestal een wat vertekend beeld door heel hoge tonen te gebruiken voor de hoogtekanalen, maar toch blijft het bruikbaar. De Bluesound-soundbar brengt in elk geval de horizontale beweging van het balletje correct over, met zelfs een heel brede uitstraling links en rechts waardoor je al het gevoel hebt dat er geluid van bijna achter je komt. Ook verticaal is het beeld ruim, ondanks dat BluOS geen informatie heeft over de hoogte van de ruimte. Bij Leaf is er ook een overtuigende beweging te noteren, al blijft het wel wat rond het scherm hangen. Bij Amaze luister ik altijd graag naar het geluid van het onweer met regen, wat hier ook overtuigend klinkt alsof het in de verte gebeurt. Regen klinkt niet te kunstmatig, ook in Core Universe. De (aangedikte) baseffecten in deze demo’s klinken ook goed door, al is de algemene teneur toch dat de Pulse Cinema evenwichtiger dan nadrukkelijk heftig is afgesteld.

Als je via Netflix en co kijkt, dan krijg je de meeste reeksen en films aangeleverd met Dolby Digital 5.1 of Dolby Atmos. Er is echter ook heel wat content in stereo, bijvoorbeeld tv-uitzendingen. Tenzij je echt in de instellingen duikt om het upmixen uit te zetten, wordt alles minder dan Atmos virtueel naar 7.1 met hoogtekanalen gebracht door deze soundbar. Dat doe de Pulse Cinema uitmuntend goed. Zowel bij het bekijken van de nineties-klassieker Grosse Pointe Blank (met een geweldige soundtrack samengesteld door Joe Strummer) als Tony Scotts Domino maakte de Bluesound-soundbar van de stereogeluidspoor er een mooie surroundervaring van. Niet alle soundbars doen dit even goed – de Sonos Arc is een mooi voorbeeld van zo een – en het is fijn dat Bluesound hier wel aan gedacht heeft. Plaatsing en helderheid van dialogen is trouwens ook correct, zowel bij de eerdere films als bij de dwaze remake van The Naked Gun. Is Leslie Nielsen of Liam Neeson de grappigste? Die discussie gaan we niet aan (het is Nielsen), maar de Bluesound-soundbar wist de norse stem van Neeson altijd wel perfect verstaanbaarheid te presenteren – ook als iets absurd was.

De roots van Bluesound liggen in de Lenbrook-groep, die ook achter hifi-merk NAD staat. Je merkt dat er meer vanuit een hifi-oogpunt is gesleuteld aan deze soundbar, want muziek klinkt het heel goed op dit toestel. Zeker als je iets afspeelt als Hans Zimmer Live in Prague op Blu-ray, met in dit geval een Xbox Series X die aan onze LG 65OLEDC22 hing als speler. De Pirates of the Caribbean Medley op die schijf was heerlijk spectaculair bij zijn finale, maar ook de delicatere intro met het cellospel van Tina Guo was veel muzikaler dan vaak het geval is bij een soundbar. Omdat de muziek in dit scenario binnenkomt via een videobron – de console – schakelt de Pulse Cinema niet automatisch naar de Muziek-modus, maar blijft het in de Cinema-modus. Dat is op zich niet erg bij Zimmer-muziek, aangezien de mans composities doorgaans sterk de bombastische kaart trekken. Die muziekmodus (waarbij er een virtualizer wordt uitgeschakeld) is echter wel van dienst als je streamt, en dat klinkt toch vaak net iets natuurlijker. Je moet enkel opletten bij het streamen van muziek via een app op je tv, zoals Apple Music. Dan ga je
Bij het luisteren naar Radio Paradise bijvoorbeeld, kwam het gitaarwerk van Devon Allman op nightvision gedetailleerd over, met een soundstage die goed klopte. Even later de Kölner Philharmonie-versie van The Lotus Eaters van Dead Can Dance horen langskomen was echt genieten, de Pulse Cinema bracht het nummer naar soundbarnormen toe open en ontspannen. Het is een poptrack met veel ongewone instrumenten, de Chinese yangqin (een instrument waarbij er met hamertjes op snaren worden geslagen) klonk authentiek en stond vederlicht in de ruimte. Als er contrabassen of diepe beats aan te pas komen, is de Pulse Cinema wat té ingetogen, maar globaal genomen is het een van de muzikaalste soundbarprestaties die we ooit hoorden.

To Sub or not to Sub

Gegeven de kostprijs van de Pulse Sub+ gaan sommige Pulse Cinema-kopers zich toch afvragen of je een extra subwoofer echt nodig hebt. Het korte antwoord is: “Neen”, maar er hoort ook een “maar” bij. Bluesound heeft duidelijk gekozen om de woofers in de soundbar gecontroleerd te laten spelen, niet wollig. Dat laatste zou misschien de indruk wekken dat het toestel lager speelt dan echt het geval is, wat een bekend trucje is van soundbarbouwers. Maar deze truc heeft doorgaans een negatieve impact hebben op muziekweergave en de helderheid. De keerzijde van de meer audiofiele keuze voor strakkere bassen is wel dat de Pulse Cinema ook vroeger ‘stopt’ met basfrequenties dan sommige soundbars die honderd procent mikken op bombastische klanken. Dus een subwoofer toevoegen kan wel eens interessant zijn. Wie trouwens een goedkopere optie zoekt, vergeet niet dat een bekabelde subwoofer aansluiten ook kan.

Het hoogtepunt van Godzilla vs King Kong is niet het gevecht tussen dat duo, maar de spectaculaire eindstrijd waarbij de twee kemphanen samenwerken om Hong Kong te ‘redden’ van Mechagodzilla. ‘Redden’ betekent in deze kaiju-films altijd dat de omgeving niettemin met de grond wordt gelijkgemaakt; zoals de gezegde gaat: met vrienden zoals deze, wie heeft er vijanden nodig? De Cinema Pulse bracht de strijd in elk geval episch over, ruim en met veel detail van brokstukken als er weer een gigant tegen een gebouw wordt gegooid. De slam en impact van effecten met veel lage frequenties, zoals wanneer Godzilla tegen de vlakte gaat, was helemaal niet slecht voor ingebouwde woofers. De actie wordt hierdoor wel machtig overgebracht, de Cinema Pulse is op dit vlak wel ‘beleefder’ dan de Sonos Arc Ultra. Maar de presentatie is bij Bluesound wel iets breder en geluidseffecten komen beter los van elkaar, een voordeel die de Bluesound ook bezit tegenover Samsungs vlaggenschip-soundbar.

Voor een maximale cinema-ervaring maar ook om bepaalde muziek meer body te geven is het toevoegen van de Pulse Sub+ (of een bekabelde sub) echt een aanrader. Het is geen goedkope accessoire, maar wel effectief. De Hong Kong-scène in Godzilla vs King Kong leverde met de Bluesound-sub erbij in elk geval meteen meer een beleving. Ik kreeg niet enkel het fijne detail en geluidseffecten die in de ruimte geplaatst worden beter te horen, er was ook het fundament in de SFX als een gigant tegen een wolkenkrabber wordt gegooid of er met een enorme bijl op de robot wordt ingehakt. Zo werd het ware potentieel van de Pulse Cinema echt ontketend.

Conclusie

De Bluesound Pulse Cinema is niet de goedkoopste Dolby Atmos-soundbar in de topklasse, maar beschikt wel over sterke troeven op vlak van gebruiksgemak en muziekweergave. Het is ook heel sterk in het upmixen van videocontent met stereogeluid, wat vaak door andere fabrikanten vergeten wordt. Dat het geen DTS afspeelt is een minpuntje dat ook andere bezitten, maar wie vooral kijkt via apps op z’n tv zal daar weinig van merken. Bij films en tv-reeksen scoort de Pulse Cinema met een goede dialooghelderheid en een ruim geluidsbeeld rond het scherm. De keuze voor baskwaliteit boven kwantiteit maakt de soundbar wat beleefder dan bombastische modellen, maar een subwoofer toevoegen kan.