Spannende, volle weergave
Om de Atelier 9’s te testen, hangen we ze op links en rechts van een Sony XR-65A95K die op de muur hangt. De testopstelling is esthetisch niet zo perfect: we hangen de Cantons aan schroeven die al aanwezig zijn van bestaande muurspeakers. Ze hangen misschien enkele centimeters lager dan optimaal, maar de zetels in de werkruimte zijn ook echte low-riders. Dus dat komt wel goed uit. Maar door de iets lagere positie hangen ze net naast het AV-meubel onder de tv, waardoor we de optionele frontjes niet kunnen monteren. Maar om de geluidsprestaties te beoordelen is dat geen probleem.
Net omdat de Atelier 9-speakers mooi aan de muur hangen, vermoeden we dat deze type luidsprekers eerder belanden in een woonkamer waar een groot muzieksysteem uit verschillende componenten niet welkom is. Daarom sluiten we de Cantons aan op een Lyngdorf TDAI-3400, een alles-in-één-versterker die direct aan de televisie kan hangen. Een doos, twee speakers, dat valt wel mee qua technologie in de leefruimte, denken we dan. RoomPerfect regelen we trouwens voor deze test niet in, dat zou natuurlijk wel een slim idee zijn als het om een permanente opstelling ging.

Het afspelen van een reeks tracks uit de enorme testplaylist in Roon laat speakers horen die een mooie balans bezitten en een coherent geluid neerzetten. Zang, of het nu David Bowie is bij ‘Blackstar’ of Dominique Fils-Aimé bij ‘Where There is Smoke’, wordt vol en helder gepresenteerd. Fijn luisteren, waarbij de Atelier 9’s zich zeker niet ‘minder’ tonen dan een paar losse slanke torens van rond hetzelfde prijspunt. Behalve op één punt. Zoals wel meer dunne muurspeakers duiken ze niet enorm diep in de basfrequenties, toch niet bij een lager volumeniveau. Het is een ervaring die we ook hadden bij modellen van onder andere Focal en kleine DALI’s. Er is nu eenmaal een beperkter kastvolume vergeleken met een grote toren. Bij een elektronische track zoals ‘Waiting for the Stars’ van Vitalic of ‘Blackbox Life Recorder 21f’ van Aphex Twin mag het daardoor iets meer zijn. Bij kleine speakers denk ik dan snel ‘doe er een subwoofer’ bij. Dat is hier veel minder het geval, maar een sub zou de ervaring completer maken. De Atelier 9’s scoren bij dit genre wel heel goed door hun goede timing en coherentie, zodat de dreunende beats van ‘Love Distortion’ van Ellen Alien perfect getimed aan de sofa arriveren.
Na al dat technogeweld was de overschakeling naar de dromerige repetitieve pianolijnen op ‘Philips Glass: The Complete Piano Etudes’ met Vanessa Wagner achter de toetsen een hele koersverandering. Vederlichte muziek is het, bijna bezwerend, en dat lichte karakter brengen de Cantons echt prachtig over. Ook het ruimtelijke aspect – de piano lijkt opgenomen in een middelgrote ruimte – kun je goed proeven. De Atelier 9-speakers creëren rond het tv-scherm een grotere soundstage, zonder heel expansief te worden. Geen slechte eigenschap als je inderdaad de stap naar surround maakt. En ook fijn met een jazzklassieker als ‘Monk’s Dream’ uit 1962, waar onder meer ‘Five Spot Blues’ met een mooie jazzclubsfeer verschijnt. Zowel de fundering geleverd door John Ore’s contrabas en een lenige Frankie Dunlop op de drums als de leidende rol van Charlie Rouse op de tenorsax en Monk op de piano zijn individueel present en toch vormen ze een mooi geheel.
Waar de Atelier 9’s echt scoren, is als ze worden ingezet voor tv-geluid. Via de Lyngdorf is dat meteen geregeld, want het is voorzien van een HDMI-module zodat de Sony-tv audio direct kan aanleveren. De opzwepende sfeer die hangt in de eerste afleveringen van de nieuwe reeks van de maker van ‘Peaky Blinders’ op Netflix, ‘House of Guinness’, hangt effectief in de lucht. De geluiden van de brouwerij, de oproer op de straten van Dublin, de folkmuziek die weerklinkt tijdens een begrafenis… het is een complexe soundtrack waar de Cantons mooi veel detail uitlichten. De trommels en fluiten bij de Ierse mars bijvoorbeeld, worden breed in de kamer gezet. Qua onderdompeling is dit een heel fraai resultaat voor speakers die al bij al niet groot zijn. Ook belangrijk: dialogen rollen warm en vol uit de Atelier 9’s, verstaanbaarheid én plaatsing is uitstekend. Een oplossing dat mooi klinkt en ook nog eens handig is, en bij de veel modernere soundtrack van onder andere Fontaines DC en Kneecaps zijn hifi-roots goed laat blijken.
Reacties (1)