Neutraal zonder het epische te schuwen
Aan laagextensie ontbreekt het deze speakers absoluut niet. De trage beat in Hooked van The Bug, op het duo-album (met Ghost Dubs) Implosion, stond als een huis, met diepe tonen die vlot richting de 47 Hz doken. Even knap is dat de tranceachtige samples tegelijkertijd heel fris en zelfstandig in de kamer stonden, een combinatie die een heel sterk ondergedompelde sensatie opleverde. Technoliefhebbers die houden van tracks die met een perfecte timing en veel impact worden aangeleverd, zouden hier instemmend bij knikken. Voor deze luistersessie fungeerden een HiFi Rose RA280-versterker en een FiiO S15-DAC/streamer als muzieksysteem; een verrassend mooie match.

Ook bij Fordlandia, Jóhann Jóhannssons markante én innemende werk over een utopisch, gefaald project van Henry Ford, leverden de 1528 Bookshelf 8’s een heel omhullende ervaring. Dat was nóg meer het geval nadat ik wat speelde met de positionering van de speakers. Altijd belangrijk, maar de Arendals zijn evengoed het type speakers dat je extra beloont als je de correcte toe-in en muurafstand uitzoekt. Op dit album duren de openingstrack en de twee afsluitende werken veel langer dan de andere nummers, maar als je het gapless afspeelt is het bijna één doorlopende soundscape. Het was tijdens de intro- en outrodelen dat de Noorse speakers erin slaagden om de ingetogen sfeer en het bezwerende van de repetitieve melodieën perfect te communiceren. Omdat zowel de stillere details als de grootse bewegingen probleemloos verwerkt werden, klonk de opbouw van de finale van Melodia (Guidelines For A Space Propulsion Device…) helemaal overtuigend. Naar goede Jóhannsson-gewoonte vormt een zich steeds herhalend motief de ruggengraat van de compositie, hier met strijkers die vloeiend en ook dwingend uit de Bookshelf 8 rolden. De speakers hielden de intensiteit erin naarmate de track vorderde; het was subtiel, maar de Arendals leverden de steeds verder opbouwende synthesizerlijn perfect afgemeten af.
Globaal genomen zou je de Bookshelf 8 als een eerdere neutralere weergever kunnen omschrijven. ‘Eerlijk’ is een ander woord dat wellicht nog toepasselijker is. Dat verrast misschien als je denkt aan die 8-inch woofer, een diameter waarvan je al gauw overheersende bassen verwacht. Dat is echter niet het geval: de Arendal-speaker is prachtig present met een rijk en vooral diep laag, dat heel netjes integreert met de hogere frequenties. Maar het basdomein domineert niet. Het harde werk op het gebied van time-alignment en de cross-over werpt hier echt zijn vruchten af, want de Bookshelf 8 presenteert muziek hierdoor bijzonder coherent. Het typische 3-weg-karakter ontbreekt; het is echt een luidspreker die eenstemmig de boodschap overbrengt. Pakweg de versie van High Hopes op David Gilmours Live at Pompeii, deze keer via Roon en de Primare PRE35 en A35.8 in bridgemodus, werd daarom opgediend op een manier die álle aspecten van de opname liet uitblinken. De soms kletsende snaren bij de gitaarsolo halverwege verschenen zo heel gedetailleerd, maar bleven toch helemaal deel van de omhullende mix. Even pakkend was hoe de speakers het aarzelende geklap van het publiek op de achtergrond, een minuut voor het einde, subtiel aanreikten; dat is een detail dat dikwijls te ver weg zit om überhaupt op te merken.

De op Hypex Ncore gebaseerde A35.8 stuurde de twee Arendals moeiteloos aan bij The Long Way Around van Maya Delilah, al stond de volumeknop wel iets hoger ingesteld dan gewoonlijk. De Bookshelf 8 is dan ook iets taaier qua aansturing. Al mag dat nu ook geen enorme uitdaging zijn voor versterking van hetzelfde niveau als deze speakers. Je gaat simpelweg geen instap-Denon of WiiM-versterker aan deze kerels hangen. De evenwichtige weergave zorgt er bovendien voor dat je al sneller iets luider wilt luisteren, gewoonweg omdat de weergave totaal geen stress bij het luisteren oplevert. Het is een eigenschap die ervoor zorgde dat de gemoedelijke jazz van Delilah al gauw heel nadrukkelijk, maar ook bijzonder ontspannen, uit de speakers kwam rollen. Daarmee bedoelen we niet dat de Bookshelf 8 ‘laidback’ is, een term die vaak verwijst naar veel warmte maar ook een wat slomere aanpak. Het is eerder een heldere speaker die dingen presenteert zoals ze zijn. Als je een meer mainstream getunede of net sterk audiofiele weergave gewend bent, moet je je brein mogelijk wel even de kans geven om aan de gebalanceerde Arendal-sound te wennen. Na die korte inloopperiode voelde bijvoorbeeld Maya, Maya, Maya juist heel persoonlijk en dichtbij aan: niet te samengedrukt, maar ook niet te ijl. De Bookshelf 8 wist tijdens het luisteren wel vaker te scoren door op dat vlak steevast het midden op te zoeken, waardoor zowel audiofiele opnames als commercieler gemasterd werk van Tate McRae of het intrigerende Lux van Rosalía geslaagd klonken. En dat is absoluut niet altijd het geval bij speakers in deze hogere prijsklasse. Al moet wel gezegd worden dat de Bookshelf 8 wel degelijk een audiofiele speaker is, in de zin dat de mindere kantjes van die Lux-release bij aandachtig luisteren wel direct hoorbaar zijn. Het is dus met recht een universele speaker, maar niet eentje die doelbewust zaken verhult.
Reacties (0)