Review: Onkyo Icon-serie – Nostalgie ontmoet technologie

Een geslaagde mix van oud en nieuw

De drie toestellen die we hier bekijken combineren inderdaad op een heel geslaagde manier. Ze spreken allemaal dezelfde designtaal, waardoor een stapel met twee of drie apparaten als een zeer strak geheel presenteert. Bij alle drie is de behuizing uit geborsteld aluminium. Hoewel ze nu niet zo massief overkomen als versterkers die vele malen meer kosten, valt er niet echt kritiek te geven op de afwerking. De Onkyo Icons zien er wat mij betreft heel knap uit, zowel in het zwart als in het zilver.

Het opvallendste van het trio is uiteraard de M-80, met z’n twee grote verlichte VU-meters (overigens dimbaar). De gloed die er uitkomt is warmoranje, heel anders dan het koude witte licht die vroeger uit de M-5000R kwam. Die M-5000R was de vorige Onkyo-eindtrap met heel grote meters, van alweer meer dan vijftien jaar geleden (en daarvoor waren er nog meer met VU-meters voorziene voorgangers).

De gloed maakt het meteen gezellig én past helemaal bij de oranje leds op de P-80 en de display op de C-30. Het lonkt een beetje naar de jaren zeventig, vind ik, maar de rest van het design is heel gestroomlijnd en modern. De groeven aan de zijkant bijvoorbeeld, of het kunstige patroon van ventilatiegaten aan de bovenkant. Een mooie mix van oud en nieuw!

Geen display, wél streepjes

Ook de P-80 haalt een aantal leuke optische trucs boven. Neem nu de oranje verlichte streep naast de inputselector. Als je via de afstandsbediening een andere ingang kiest, gaat een ander streepje branden. Er zijn een negental ingangen; ga je van pakweg streaming (NET, de bovenste optie) naar Phono (de onderste) dan lichten even de tussenliggende streepjes op zodat het lijkt dat een grote knop draait. Bovendien wordt die streepjes ook gebruik bij andere functies, zoals wanneer je de treble of bass aanpast. Hoe meer streepjes er branden boven of onder het nulpunt op 9 uur, hoe meer treble (of bas) je toevoegt of wegneemt – het is heel helder af te lezen. Zeer fijn trouwens dat je die toonregeling vlot kunt gebruiken via de toegewijde knoppen op de afstandsbediening, zodat je tijdens het luisteren bij pakweg een ‘koude’ cd-opname uit de jaren tachtig iets meer body kan toevoegen. Dit kan trouwens allemaal ook via de Onkyo Controller-app.

Ook de grote centraal geplaatste volumeregelaar bezit een oranje streep, maar hier draait de knop echt als je via de remote of app het geluid luider of stiller zet. Het ziet er heel mooi uit, als je het vastneemt merk je wel dat het uit kunststof, niet metaal bestaat. Dat draaien gebeurt eveneens als je bij het tv-kijken het volume aanpast via het kastje van de televisie. De P-80 biedt HDMI-CEC-ondersteuning, waardoor het tijdens het testen probleemloos samenwerkte met de Sony XR-65A95K aan de muur.

Een volle menukaart

Het lijkt wel alsof er tegenwoordig twee soorten voorversterkers bestaan: old-school, volledig analoge apparaten en pre-amps die gewoonweg alles doen. Zonder twijfel hoort de P-80 thuis in die laatste groep. Naast een gebruikelijk aanbod analoge en digitale ingangen, bezit het een HDMI-ARC voor tv-geluid en een aparte ingang voor een platenspeler. Zo’n phono-ingang is inmiddels opnieuw een vast gegeven op nieuwe versterkers, maar in dit geval is het klaar voor MM- en MC-elementen. Ongewoon, want in deze prijsklasse is kun je meestal enkel rekenen op moving magnet-ondersteuning. Als je een MC-cartridge op je platenspeler monteert, moet je wel een kleine schuifknop verplaatsen achteraan op de versterker. Instellingen voor belastingwaarden zijn er niet, wie daar mee wil spelen is sowieso toe aan een toegewijde phonovoorversterker, lijkt me.

De P-80 verbinden met een M-80 (of een andere eindtrap) kan via cinch of – beter – gebalanceerde XLR-kabels. Ook present zijn twee subwooferuitgangen die elk een apart kanaal vormen. Dat is goed nieuws, want dit wil zeggen dat je echt een 2.2-systeem kunt bouwen waarmee Dirac de subs apart kan corrigeren.

Onkyo Controller

Op vlak van streaming zorgde Onkyo voor een uitgebreide menukaart. Zelf luisterde ik vaak naar de P-80/M-80 via Roon, omdat de muzieksoftware nu eenmaal een rijke ervaring biedt bij het zoeken en afspelen van een grote muziekcollectie. AirPlay 2, Bluetooth en Chromecast zijn er nog als ‘universele’ manieren om vanaf apps op je mobiel toestel te streamen. Duik je in de apps van Qobuz, Spotify of Tidal, dan zie je de Onkyo-voorversterker er automatisch in verschijnen. Daarnaast vind je in de Onkyo Controller-app internetradio en kun je via DLNA/UPnP muziekbestanden afspelen vanaf een NAS. Die laatste technologie maakt dat P-80 ook bedienbaar vanuit Audirvāna.

De Onkyo Controller-app doet vooral wat de naam aangeeft: het geeft je toegang tot alle instellingen. Aangezien de P-80 geen display bezit, is dat nuttig. Het gaat dan voornamelijk om audio-instellingen, waaronder een heel effectieve dialoogverbeteraar. Vind je altijd op soundbars en bij AV-receivers, maar is ook heel slim om op een stereotoestel zoals dit te plaatsen. Niet om te gebruiken bij muziek, wel misschien bij het tv-kijken of als je luistert naar een slecht opgenomen podcast. Tijdens het bekijken van het tweede seizoen van ‘Severance’ (Apple TV) vond ik het niet nodig om deze functie te gebruiken, het accentueert stemmen wel heel sterk.

Mooi in balans, met een streepje helderheid

Radiohead-fans waren heel gelukkig toen de Britse groep in het najaar een live-album van de ‘Hail to the Thief’-tour uitbracht. Het bundelt opnames van 2003 tot 2009, maar ondanks die brede tijdspanne klopt het album als een bus.

Via mijn DALI Rubicon 2’s werd de live-versie van ‘Myxomatosis’ die via Roon gestreamd wordt door de Onkyo-set merkbaar fris neergezet. Bij een live-gespeelde nummer als dit kun je gauw eindigen met een diffuse muur van geluid, niet zo boeiend. Dat is hier wel anders: de opname is top-notch, en de Onkyo’s presenteren alle contributies van de band als onafhankelijke delen die goed tot hun recht komen. Zo stuwde die dreunende gitaar in de achtergrond het nummer echt vooruit én kon ik tegelijkertijd perfect de tekst gezongen door Thom Yorke meenemen, met daarbij de nodige ambiance geleverd door een juichend publiek. Het trage ‘Scatterbrain’ liet meer van hetzelfde horen, met een heel sterk detailgevoel dat onder meer de magere gitaarmelodie heel karaktervol liet verschijnen. Bij een warmere versterker zou dat stukje muziekinformatie misschien verloren gaan, hier wordt veel ontbloot.

Bij Tom Petty’s ‘Grew Up Fast’ zat het zo goed dat je spontaan zou beginnen te ghost-drummen zodra het nummer uitbarst. Enfin, zo was het toch bij mij. Het Onkyo-systeem slaagt voor dat examen als ik ‘Angel Dream’ afspeel op een Pro-Ject X2B met MC9-element. Dat is, zoals de naam aangeeft, een moving coil-cartridge. Meestal zou ik een phonovoorversterker erbij halen om het signaal hapklaar te maken voor een standaard line-in op de voorversterker. Maar dat is hier niet nodig; gewoon de knop naar de MC-stand verschuiven volstaat. De voor- en eindtrap van Onkyo wist gitaarrock zoals dit heel opwindend te presenteren, met de nodige drive en een krokant hoger midden. Een delicater liedje zoals ‘One of Life’s Little Mysteries’ is ook geen probleem, mede door dat licht-analytischer kantje dat de begeleidende piano zo mooi uit de verf laat komen.

Onkyo-versterkers pasten vroeger in de Japanse traditie, waarbij helderheid, nuchterheid en een zacht laagfundament de voorkeur leken te krijgen. Die wortels zijn de P-80 en M-80 ontgroeid, het is een veel vollere klank dat die de nieuwe klasse A/B-eindtrap opdient. Het blijft wel veel liefde voor microdetail bezitten, waardoor alle instrumenten van ‘The Astounding Eyes Of Rita’ van Anouar Brahem – een nummer met veel invloeden uit het Midden-Oosten – enorm veel karakter vertoonden. Geweldig zelfs, hoe het virtuoze spel van Brahem op de oud werd neergezet, incluis de incidentele geluiden als er tegen een klankkast wordt getikt of vingers over snaren bewegen. De Onkyo-set met de DALI-weergevers zorgden voor een heel sterke immersie, maar ook verbondenheid met het nummer. En mag ik daar toch ook naar de VU-meters verwijzen? Het is maar een esthetisch element, maar de wijzers die meebewegen met de muziek voegen iets toe qua beleving. Het zijn bovendien analoge instrumenten, een mooie afwisseling voor de vele digitale versies die regelmatig in de testruimte langskomen en zelden ‘juist’ bewegen.

Schijfjes draaien

‘The Bridge’ uit 2021 was hoe Sting z’n zeventigste verjaardag vierde. Het is best een indrukwekkend album, gewoon al omdat je aan zijn stem amper z’n leeftijd kunt aflezen. Er zit geen enkel aarzeling in of korrel, en een paar mooie uithalen in ‘Loving You’ neerzetten lijkt geen probleem. Ik luisterde naar dit album in cd-vorm, via de C-30 die analoog op de P-80 hing. Dat was zeker geen teleurstellende ervaring. Hoewel de Onkyo-speler een betrekkelijk lage prijs draagt, is het zeker niet een zwakke schakel in dit systeem. Ritmisch valt er absoluut niets te klagen en er is veel rijke detail te proeven, zoals in ‘Harmony Road’ of bij het fijne Spaanse gitaarspel in ‘For Her Love’. Het is een aangename verrassing. Enig minpunt: met de remote van de P-80 kan de cd-speler niet bediend worden, daarvoor moet ik toch grijpen naar de aparte afstandsbediening.

Streamen is zonder twijfel handiger, zeker als je graag van album naar album springt. ‘The World of Hans Zimmer – A Symphonic Celebration’ afgespeeld vanaf cd toont echter aan dat die schijfjes veel te bieden hebben. Het solostukje Spaanse gitaar aan de start van ‘Mission Impossible 2 Orchestra Suite: Part 1’ rolde vinnig uit de speakers, waarna de Onkyo moeiteloos een versnelling hoger schakelde zodra heel het orkest bijtreedt. Werken met dynamische veranderingen zit in het DNA van Zimmer, en waarom dat is – het ‘pakt’ je echt – kon ik hier prima beleven.

Met Dirac

Je krijgt bij de P-80 een Limited Bandwidth-licentie voor de kamerkalibratiesoftware van Dirac cadeau, iets dat anders 149 dollar kost. Dat wil zeggen dat je Dirac Live kunt gebruiken om akoestisch problemen tot 500 Hz aan te pakken. Wat vaak de lastigste zijn in een woonkamer, dus als een beperking voelt dat niet aan. Voor 99 dollar kun je trouwens upgraden naar een volledige Dirac-licentie, maar ik zou adviseren van eerst met de Limited-licentie aan de slag te gaan. Daarmee kom je al heel ver.

Om Dirac te gebruiken moet je de software installeren op een laptop (macOS of Windows). Er is ook een Dirac-app die je op een smartphone of tablet draait (Android of iOS). De mobiele app biedt wat minder mogelijkheden, maar als je snel wil corrigeren volstaat het wel. Persoonlijk vind ik de laptopsoftware veel handiger te gebruiken, onder andere omdat metingen automatisch bewaard worden en je makkelijker zelf aanpassingen kunt maken.

Stap een, na het starten van de software, is een aantal metingen op verschillende posities rond je bank maken. Dat doe je met een meetmicrofoon; in de doos zit een ronde puckmicrofoon, maar je kunt voor een beter resultaat aan de slag gaan met een USB-microfoon zoals een UMIK-1. Het meten is niet extreem complex, maar vereist wel wat precisie. Die tijdsinvestering is het wel waard, want Dirac levert bijna altijd een verbetering op. Dat was ook het geval toen ik na elf metingen in Dirac Live twee filters creëerde: eentje met de standaard Dirac-curve, eentje waarbij ik zelf de grote pieken en dalen afvlakte. De P-80 heeft opslagruimte voor drie filters, die je via de app vlot kunt wisselen. Het resultaat, terwijl ik via Roon The Slow Show’s ‘Low’ afspeelde, was een sterk verhoogde driedimensionaliteit. Het nummer, met een koor en veel reverb dat zorgt voor een groots gevoel, kwam zo nog epischer over. Dirac bracht dus echt wel een substantiële verbetering, ook vergeleken met Onkyo’s Fidelity IQ (wat eerder een soort kamergecorrigeerde loudness-functie is).

Conclusie

Met de Icon-lijn zet Onkyo zichzelf op vlak van hifi weer echt op de kaart. Mooi ook dat het Japanse merk dat in tegenstelling tot sommigen anderen niet doet met ultieme high-end toestellen, maar wel met fraaie middenklassers die heel veel moois bereikbaar maken. Bij de P-80 kun je rekenen op veel streamingopties, zeer goede connectiviteit (met een extra schouderklopje voor de MC-ondersteuning bij de phono-ingang) en een heldere bedieningsapp. De M-80 verleidt natuurlijk met die grote verlichte VU-meters, maar is bovenal een krachtige versterker die z’n mannetje kan staan als je moeilijkere speakers aansluit. De combinatie van de twee levert een geweldig systeem op dat detail en opwinding opdient. Bovendien is er ook nog Dirac, dat de weergave naar een hoger niveau kan tillen – ook in een minder optimale woonkamer.