De enorme opkomst van de microdrama’s in China zal ook in het westen voor een gigantische veranderingen zorgen. Niet alleen de opzet van de inhoud, maar ook het verdienmodel. Wat zijn die microdrama’s en welke verslavende invloed hebben zij?
Microdrama’s zijn ultrakorte dramaseries. Je kunt ze vergelijken met soaps als Goede Tijden Slechte Tijden (GTST), maar deze microdrama-verhaallijnen zijn in supersnelle segmenten van 1 tot 6 minuten verfilmd. Gemiddeld duurt een ‘aflevering’ 1 tot 2 minuten en de totale serie kan 20 tot 100 afleveringen hebben, waarmee een complete verhaallijn wordt verteld die over bijvoorbeeld actuele sociale onderwerpen kan gaan.
Net als in een traditionele soap als GTST eindigt een aflevering met een ‘cliffhanger’: een spannende, bijzondere of onverwachte gebeurtenis, waardoor je de volgende aflevering wilt, nee – móet bekijken. De ultrakorte afleveringen van het microdrama hebben daarnaast het voordeel dat je in een korte (werk) pauze lekker kunt bingen.
Populaire microdrama’s
Het microdrama is (al) in 2013 in China ontstaan, op platforms als Youku en Douyin, maar tijdens de coronaperiode namen de productie en het bekijken van microdrama’s een enorme vlucht, vooral via Chinese platforms als Kuaishou, iQiyi en Tencent Video. In 2023/2024 was de Chinese markt reeds gegroeid tot bijna $ 6,8 miljard. Microdrama’s zijn werkelijk een miljardenbusiness!
De populairste Chinese microdrama qua views is Grandma’s Moon, die als microdrama miljarden views behaalde op platforms als Kuaishou. Qua kijkcijfers is Grandma’s Moon dus veruit de grootste hit in China; wat betreft internationale bekendheid scoort The Double Life of My Billionaire Husband van ReelShort ook bijzonder hoog, met honderden miljoenen views en een snelle verspreiding in westerse markten en platforms.
Het verhaal van Grandma’s Moon
Het verhaal in Grandma’s Moon typeert het microdrama. Het verhaal draait om een vermeende rijke familie. Het gaat over een grootvader die zijn verjaardag viert, terwijl zijn biologische kleindochter voor hem als bediende werkt, zonder dat hij weet dat zij zijn kleindochter is. Het plot bevat de typische microdrama-thema’s sociale klassen, wraak en rijk worden, met veel plotwendingen en emotionele onthullingen.
Het verhaal speelt zich af in een luxueus aandoende setting (iets kasteelachtigs), met een dramatische wending wanneer de bediende de erfgename blijkt te zijn.
Leuk is te weten dat de opa door Zhu Jian wordt gespeeld, een 69 jarige acteur die bekend werd omdat hij zijn pensioen aanvulde met rollen in microdrama’s. De productie van deze serie was extreem snel; de serie kent in totaal 64 afleveringen en die werden in slechts 6 dagen opgenomen. Dit is overigens voor een microdrama een normaal tempo!
Traditioneel versus microdrama
Microdrama’s en traditionele films verschillen aanzienlijk. Het betreft dan vooral de lengte, de structuur, maar ook de personages en de dialogen.
Een traditionele film duurt 90 tot 120 minuten, terwijl een microdrama uit 20 tot 100 afleveringen van 1 tot 3 minuten bestaat. Een traditionele film heeft dus eigenlijk maar 1 aflevering, de film zelf, en een microdrama misschien wel 100.
De scriptlengte van een traditionele film is ongeveer 1 pagina per minuut (in totaal dus 90 tot 120 pagina’s) en een microdrama kent 0,5 tot 1 pagina per aflevering (in totaal kom je dan in feite ook uit op 100-120 pagina’s).
Het belangrijkste verschil zit hem in de structuur. Een traditionele film bestaat in de basis uit 3 gedeelten, het begin, het midden en het eind. Aan het eind bereikt de hoofdpersoon zijn doel (het verslaan van de vijand) en wordt iedereen blij en gelukkig. Globaal gezien kent de traditionele film 3 stukken van een half uur.
Een microdrama kent heel veel plotwendingen en draait vooral om cliffhangers. Voortdurend wordt de kijker weer naar een volgend deel getrokken en kan hij doorklikken. De techniek op de platforms en op de telefoon maakt dit heel makkelijk mogelijk.
Echter, wie in grote lijnen naar beide dramavormen kijkt, moet concluderen dat er ook heel veel overeenkomsten zijn. De hoofdpersonen moeten obstakels overwinnen, er zijn geheimen te ontrafelen, zij worden bedreigd enz., maar aan het eind komt alles goed (zoals in Grandma’s Moon).
Personages en dialoog
Een ander verschil tussen de traditionele film en microdrama’s zijn de personages en dialogen. In een film worden personages erg uitgewerkt met een gelaagdheid en zijn er subtiele dialogen. Daar komt bij dat de productiestudio’s heel vaak gebruik maken van grote sterren. Dat is al vanaf het begin van de Hollywood-films: het grote publiek stond voor de grote filmsterren (Chaplin, Garbo, Grant, maar ook voor Rutger Hauer en Monique van de Ven!) letterlijk uren in de rij voor de bioscoop.
In een microdrama zijn de personages meer algemene types, zoals de rijke CEO, de arme heldin, de bitchy ex enz. De acteurs van microdrama’s zijn niet heel beroemd (en daarom ook goedkoper), maar wat niet is, kan nog komen, natuurlijk.
Opvallend is wel dat de dialogen in microdrama’s direct en eenvoudig zijn en dat microdrama’s voice-overs gebruiken of (zelfs) tekst in beeld.
Verticaal of breedbeeld
Microdrama’s worden speciaal geproduceerd om op je mobiele telefoon te bekijken. Verticaal! Dit briljante idee (iedereen kijkt namelijk altijd al verticaal op zijn mobieltje) betekende voor de producenten wel dat alles een ‘kwartslag’ moest draaien. Het voordeel van dit verticale videoformaat is dat consumenten de afleveringen makkelijk kunnen bekijken, gewoon met het mobieltje verticaal in één hand, thuis, in de trein, in de pauze enz.
Maar van de voordelen van breedbeeld is niet veel overgebleven: het ruimtelijke is verdwenen. De vraag is of de voordelen van breedbeeld nog wel echt worden gewaardeerd. Het lijkt alsof mensen het minder kan schelen, want bij het gebruik van hun mobieltje filmen mensen verticaal, maken foto’s verticaal en beeldbellen verticaal. Alleen selfies met meerdere mensen erop worden nog vaak horizontaal genomen, want daar is het horizontale beeld weer een voordeel (ruimte – naast elkaar).
Verdienmodel
Kijk je films via een streamingdienst als Netflix, dan betaal je per maand een bedrag. Bij microdrama’s krijg je meestal van het platform een aantal gratis afleveringen. Daarna betaal je een klein bedrag (bijv. € 0,10 tot 0,30) per aflevering.
Er is veel mogelijk. Voor bijvoorbeeld
€ 3,99 koop je een “season pass” voor een volledige serie. Je kunt er ook voor kiezen gratis verder te kijken op voorwaarde dat je eerst een advertentie van 15 tot 30 seconden bekijkt.
Weer andere apps en platforms verkopen virtuele munten. Hiermee kun je de volgende afleveringen ontgrendelen. Dat werkt heel slim. De kijker krijgt in principe 1 gratis aflevering per dag, maar wie sneller/meer wil kijken, gebruikt daarvoor een virtuele munt (die je dan wel eerst moet kopen!).
Natuurlijk maken de producenten ook gebruik van “product placement”. Allerlei merken en stijlen worden subtiel in de afleveringen verwerkt. Denk aan drankjes, kleding en gadgets.
Is een serie succesvol, dan wordt hij aan andere landen en platforms doorverkocht en in China worden sommige series tot langere versies verfilmd.
Maar toch… het lijkt goedkoop, is het dat ook? Want 10 tot 30 cent per aflevering lijkt niet veel, maar als je 100 afleveringen bekijkt, is dat net zo veel als een maandbedrag voor een streamingdienst met een in principe onbeperkt aantal films.
Verslaving
Microdrama’s zijn verschrikkelijk verslavend. De hele opzet van het concept is dat de kijker blijft kijken. En om dat te bereiken worden er slimme psychologische trucs ingezet.
Toegankelijkheid – Het begint al met de moeite die je moet doen. Die is er niet. Je hoeft geen anderhalf uur vrij te maken om een film op de bank op je breedbeeld te bekijken, want je kunt makkelijk even een aflevering op je telefoon bekijken, onderweg, in de keuken, en dan nog eentje en dan nog eentje… Kijken op je telefoon is heel toegankelijk.
Kort – Een andere truc is dat de afleveringen kort zijn: je kunt makkelijk in 15 minuten 10 afleveringen bekijken. En later op de dag nog een keer.
Scrollen – Het kijken op je telefoon voelt vertrouwd, het voelt als eindeloos scrollen, maar dan met een doorlopend verhaal dat spannend is of heel leuk. Je wilt kijken. Het gaat om het gevoel “wat komt er nu?” En dan ga je overstag, op naar de volgende, hoewel er per aflevering wel moet worden betaald.
Cliffhangers – Af en toe “heel eventjes kijken” en dan stoppen, is moeilijk. Dat komt omdat de afleveringen met cliffhangers werken. Deze cliffhangers werken verslavend: je móet weten wat er in de volgende aflevering gebeurt!
Fear of missing out (FOMO) – Je wilt dus blijven kijken, je kunt niet stoppen. Dat komt een angst, door je Fear Of Missing Out. Dat is je angst iets belangrijks te missen als je stopt met kijken. De afleveringen van microdrama’s zijn speciaal ontworpen met het idee “dat je er af en toe eentje kunt doen”, maar elke aflevering eindigt expres op een moment waar je juist niet wilt stoppen (cliffhanger). En dat triggert je FOMO!
Opbouw aflevering
Om uiteindelijk je FOMO te triggeren en ervoor te zorgen dat je doorgaat met kijken, heeft iedere aflevering specifieke kenmerken. Eigenlijk werken die kenmerken alleen maar toe naar de cliffhanger en je FOMO.
Er is in een aflevering onmiddellijk een emotie. Het ontbreekt aan een (tijdrovende) opbouw. Binnen 10 seconden gebeurt er al iets geks of dramatisch, waardoor de kijker direct emotioneel wordt betrokken. De emoties of de spanning die worden opgeroepen, worden verhoogd met muziek, snelle beeldwisselingen en ingezoomde beelden van gezichten en expressies. De complete aflevering maakt dat de kijker het gevoel heeft dat hij iets groots meemaakt, ook al zijn het maar 90 seconden.
De cliffhangers doen de kijker de das om: hij moet verder kijken. Want elke aflevering eindigt met een mysterie, een dreiging of een onverwachte bekentenis, bijvoorbeeld. De kijker wil dan echt weten: “wat is er met haar broer gebeurd?”, “waarom schrikt ze zo als ze de keuken inloopt?” enz.
Call to action
Het antwoord op zijn vragen krijgt de kijker pas in de volgende aflevering, dus hij moet wel door, omdat de aflevering en de cliffhanger zijn FOMO hebben getriggerd.
Op een aantal platforms zoals ReelShort, TikTok of DramaBox staat de volgende aflevering al klaar en soms speelt deze automatisch al af. Je ziet dat ook bij de streamingdiensten, waar de mededeling “de volgende aflevering begint over 15 seconden” verschijnt. Doorkijken is dan geen keuze meer, het gebeurt vanzelf. Bij microdrama’s wordt dit wat verfijnder toegepast door teksten als “ontdek waarom Jenny schrok in de keuken”, “swipe nu omhoog om verder te kijken” enz.
Dit is absoluut geen afsluiting van een aflevering. Integendeel. Het is een “call to action” om verder te kijken, om je meteen naar de volgende aflevering sturen, om je hersenen geen kans geven om “stop” te denken. Die cliffhangers en de FOMO zorgen er in feite voor dat je verslaafd blijft en… dat je nog meer betaalt.
Reacties (0)