Review: Aulo Audio platenspeler – Alles-in-één voor vinyl

Knap afgewerkte speler

Het design van de Aulo mag met z’n afgeronde hoeken gerust mooi worden genoemd. Er zijn twee kleuruitvoeringen: (een donkerroodachtige) Dark Wood of een strak zwart. Die kleur heeft betrekking op de platenspeler, waar een metaalkleurige draaischijf voor een contrast zorgt. Het speakergedeelte eronder is helemaal bekleed met een zwart speakerstofje, met voorop een retrodisplay achter het stof. Tijdens het afspelen van een plaat zie je hier de woorden ‘Vinyl’ verschijnen.

De Aulo is een volledig pakket dat bijna-speelklaar geleverd wordt. Hier hoort ook een afgeronde stofkap bij die het geheel completeert – en ook zorgt dat het mechanisme stofvrijer blijft. Maar investeren in een vinylborsteltje blijft een must. De stilus van het gemonteerde Audio-Technica AT-3600L-element vangt zoals de meeste cartridges snel stof. Regelmatig voorzichtig schoonmaken om vervormingsvrij te luisteren is dus een must.

De voetafdruk van de Aulo is niet echt groter dan een doorsnee platenspeler. Veel meer vierkante centimeters neemt het dus niet in, wél staat het toestel een 15-tal cm hoger. Je hebt dus niet echt meer ruimte nodig om de Aulo te plaatsen dan bij een andere draaitafel.

Zoals alle betere spelers wordt de Aulo bijna-speelklaar geleverd. Het is moeilijk om een platenspeler volledig geassembleerd te versturen, de kans is namelijk groot dat bijvoorbeeld de toonarm een tik krijgt of het zwaardere plateau tijdens transport beweegt en iets beschadigt. Vrees echter niet voor IKEA-toestanden, heel veel moet die niet doen om de Aulo klaar te stomen. De meegeleverde Nederlandstalige handleiding is uitgebreid en goed geïllustreerd.

Zweven op een speaker

Trillingen zijn de natuurlijke vijand van een platenspeler. Oeps, die stelling lijkt wel de haalbaarheid van dit concept op de helling te zetten. Want speakers produceren net veel vibraties… Deze zaken combineren kan dus wel eens een slecht idee zijn, toch? Het ontwerp van de Aulo is er gelukkig op voorzien, door de platenspeler te ontkoppelen van de onderliggende elektronica en luidsprekers. Dat gebeurt via slimme voetjes die de overdracht van trillingen tussen speakergedeelte en draaitafel tegengaan. Ook bij het afspelen van een basrijke release van Aphex Twin leek de Aulo-draaitafel weinig last te hebben van veel lage tonen. Visueel is die ontkoppeling heel zichtbaar. Je ziet een flinke gleuf tussen de twee delen, waardoor de draaitafel boven het speakerluik lijkt te zweven. Als je niet beter weet, krijg je de indruk dat gewoon iemand een platenspeler op een losse grote speaker geplaatst heeft.

Helemaal onderop de speakermodule zijn er opnieuw dempende voeten. Ook belangrijk, want zo is er niet veel overdracht van geluid op een meubel. Deze zaken versterken de indruk dat er echt is nagedacht over het design van dit product. Globaal genomen lijkt de Aulo zeer degelijk gebouwd voor de prijs.

Met meegeleverde remote

Dat de Aulo één geheel vormt, blijkt ook uit de controls op de speler. Naast een voorspelbare 33/45-tpm draaiknop, vind je een tweede draaiknop om het volume te regelen en twee drukknoppen om ingangen te schakelen of Bluetooth te activeren. Er wordt een afstandsbediening meegeleverd, wat je misschien niet verwacht bij een platenspeler.

De remote is heel handig om het volume te regelen. Stream je vanaf je smartphone over Bluetooth, dan zijn er mediaknoppen op de remote om een track te verspringen of te pauzeren. Je gebruikt ze ook als je muziekbestanden afspeelt vanaf USB-opslag die je aansluit aan de achterzijde. Ten slotte is er nog een aux-ingang waarop je bijvoorbeeld een muziekspeler met een kabeltje kunt aansluiten. De Aulo mag dan primair gericht zijn op vinyl, je kunt dus ook op een aantal andere manieren muziek afspelen.

Vinyl door de juiste bril bekeken

Toegegeven, voor deze test moest ik een aantal vooroordelen over vinyl even parkeren. Door de Aulo in de eetkamer op een dressoir neer te zetten in de plaats van een draadloze Pro-Ject T2W, zag ik snel dat dit toestel heel toegankelijk was voor iedereen in het gezin. Er is een zeker gemak aan een systeem waarbij je gewoon een plaat op de draaischijf legt en de naald laat neerdalen om muziek te beluisteren. Het is ook een plus dat de speler automatisch stopt als de muziek gedaan is. Als je druk bezig bent in de keuken of aan tafel zit te converseren, valt het niet altijd op dat een album uitgespeeld is. Dat de Aulo dan zelf stopt, spaart je vinyl en naald van de cartridge weer.

Het eerste wat opviel bij het afspelen van een plaat is dat de Aulo muziek recht voor zich uitstraalt. Als je het toestel op een lage kast hebt staan en je staat er nog voor, dan is de eerste indruk dat het wat donker klinkt. Stap je echter weg van de Aulo en ga je zitten op de bank, dan klopt het muzikale plaatje wel. Logisch, want de twee ellipsvormige speakers aan de voorkant stralen horizontaal breed uit maar niet heel sterk verticaal. Het is bovendien geen slecht idee om de bas- en trebleknoppen te gebruiken om de klank aan te passen aan de situatie. Midden op de dressoir bijvoorbeeld, voegde de kast zelf wat laag toe. Het basniveau iets terugbrengen, counterde dit. Positief dat het gereedschap aanwezig is om de weergave te tweaken. Zo kun je toch weer zorgen dat muziek klinkt zoals je het graag hebt.

Gezellige aanpak, met detail

De Aulo is uit de doos een wat warmere weergever, met voldoende definitie in het hoog dat je toch kleine details opgediend krijgt. Het draait hier vooral rond een volle, oorvriendelijke weergave die je betrekt in de muziek. Een hele stap vooruit ten opzichte van de vaak dunnere klank van budgetspelers.

Wat kan je dan verwachten? De B-kant van ‘To Believe’ van Cinematic Orchestra bijvoorbeeld, wordt grotendeels ingenomen door het 9-minutenlange Lessons. Het is een nummer dat typisch voor de Britse band begint met een stevige beat aangevuld met blazers en analoge synths. Best complex, maar dat kan de Aulo aan. En vooral: het opzwepende karakter brengt het systeem zeer geslaagd over, net als de stem van Tawiah bij het intimistische Wait for Now / Leave the World dat er op volgt. Het is een mooi complete weergave, waarin zeker kleine details aanwezig zijn, zoals vingers die verschuiven over gitaarsnaren of lichte, heldere tonen in de achtergrond. Met een iets beter element zou er wellicht nog meer openheid te plukken zijn, maar dit is al genieten.

De warmere klank die uit de Aulo rolt, liet een jazzklassieker als Coltrane’s ‘Blue Train’ heel aangenaam in de eetkamer weerklinken. Deze Complete Masters-pressing uit 2022 is een geweldige versie, ook technisch. Deze speler is volwassen genoeg dat je dat echt kunt proeven. De Aulo zette de studiosfeer dan ook authentiek neer, met hoorns die lekker vol klonken en met het vingervlugge spel op de contrabas present in de achtergrond. De blaassectie is natuurlijk de echte ster bij dit album, zonder afbreuk te doen aan het meesterlijke spel van mensen als drummer Philly Joe Jones of pianist Kenny Drew. Zowel Coltrane’s saxofoon als Lee Morgans trompet op Moment’s Notice kwamen heel aanstekelijk over, zonder scherpe kantjes of vervorming als er een hoog noot werd aangeraakt. Ik vond via de speler het heel fijn luisteren naar dit album.

Een positieve vibe ook bij ‘Big Swimmer’ van het Liverpoolse duo King Hannah. De gelijknamige openingstrack zag alweer vocals mooi gepresenteerd worden, maar ook de vervormde gitaar die zorgt voor een dwarse noot. Bekend terrein voor instapelementen van Audio-Technica, die leveren altijd wel iets mooi met gitaarmuziek. Een favoriete track op dit album is New York, Let’s Do Nothing, met zangeres Hannah Merrick die onderkoeld zwalpt tussen zingen en spoken word. Het warmere karakter van de Aulo past goed bij genre, en specifiek bij dit album dat in gewoon in een gezamenlijke take werd opgenomen. Geen overdubs of aparte ingespeelde partijen achteraf samenkleven, het spontanere karakter van het album komt echt wel naar voren op de Aulo.

Het is eveneens fijn dat je de Aulo op andere momenten kunt gebruiken als Bluetooth-speaker. Ik streamde onder meer ‘Our Pathetic Age’ van DJ Shadow via Apple Music op een Macbook Air. Echt diepe subbassen ontbraken wat bij nummers als Rocket Fuel en Kings & Queens, maar dat bedierf de pret niet. Vocals bij het nummer met Run The Jewels klonken helder, ook als er snel gerapt werd, en baslijnen klonken afgelijnd en brachten het ritme goed over. De Bluetooth-weergave deed ook niet onder voor vinyl qua openheid, bleek bij Now We Are Free van de Gladiator-soundtrack, met het gezang van Lisa Gerrard die voldoende loskwam van de epische orkestratie waar Hans Zimmer zo van houdt. Kortom, een prima optie als je snel een playlist wil afspelen terwijl je vrienden binnenspringen om te komen tafelen.

Conclusie

De Aulo-platenspeler is niet de zoveelste klassieke draaitafel die je in een groter hifi-systeem moet inpassen. Het legt de focus op gebruiksgemak, door een alles-in-één-oplossing te bieden dat enkel verder nog een stopcontact en een vinylcollectie nodig heeft om muziek te maken. En zelfs dat laatste is niet altijd nodig, want je kunt de Aulo ook gebruiken als Bluetooth-speaker.

Uiteraard kun je op vinylvlak nog veel verder gaan – lees: meer geld uitgeven – en hebben de makers van de Aulo bepaalde compromissen moeten sluiten. Die wegen in de praktijk minder door dan je zou denken, onder meer omdat het design de impact van de ingebouwde speakers op de vinylweergave beperkt. Het visuele design kunnen we ook smaken. De Aulo neemt niet meer plaats in dan een reguliere platenspeler en heeft een strakker design dat mooi in een interieur past. Heel wat mooier dan faux-retro-spelers of kofferplatenspelers, dat is zeker. Kortom, voor wie snel aan de slag wil gaan met vinyl en daarbij niet veel extra apparaten en kabels in huis wil halen, vindt bij de Aulo een goedklinkende en makkelijk te gebruiken antwoord.